Moslims zullen zich afkeren van dit land

De Britse Nobelprijswinnaar Churchill zei eens: ,,Grote mannen worden steeds geëerd om de oorlogen die zij hebben gewonnen, nooit echter om de oorlogen die zij vermeden hebben.'' Hij trof roos. Een gewonnen oorlog is, in zijn onmiddellijke gevolgen althans, zicht- en verstaanbaar voor allen, de gevolgen van een vermeden oorlog berusten echter op rationele overwegingen en verder niet te bewijzen veronderstellingen.

De nakende oorlog tegen Irak, die volgens ingewijden onvermijdelijk is omdat het ondenkbaar is dat Amerika zijn miljardenmaterieel zal terugtrekken (gezichtsverlies, kapitaalverlies), zelfs niet als Saddam Hussein zich voor het oog van de camera aan een van zijn scuds laat vastbinden en afschieten, doet vermoeden dat de meest hersenloze president uit de Amerikaanse geschiedenis – George W. Bush – de uitspraak van Churchill kent maar hem niet heeft begrepen. Juist deze onzalige oorlog tegen Irak zal in zijn onmiddellijke consequenties de reeds fragiele Oost-West verhoudingen in een duistere afgrond storten. Dat de dag dat Saddam van zijn troon valt gepaard zal gaan met een uitzinnig jubelende, maar thans door angst gekluisterd Irakees volk, daarover bestaat geen twijfel. Maar dat is niet het punt.

In mijn meest sinistere momenten geloof ik dat Saddam diep van binnen de confrontatie met Amerika wenst. Want niet Osama bin Laden verwerft dan de eeuwige roemvolle status van `wegbereider der moderne Jihad', maar hijzelf. Je kunt er gif op innemen dat du moment het Irakese luchtruim in lichter laaie laaie staat Saddam met opgezette keel zal uitroepen dat ,,Satan is neergedaald in ons heilig land''. Hij zal de islamitische wereld oproepen tot het opnemen van de wapenen tegen de internationale alliantie van zionisten en kruisvaarders. En: deze keer zal de islamitische wereld massaal gehoorzamen.

Na Afghanistan volgde Irak en wie volgt na Irak? De `As van het Kwaad' (voor moslims: de lijn Washington-Tel Aviv) kent diverse vertakkingen: Iran, Libië, Libanon. Misschien Pakistan, Syrië? De officiële motieven van de Amerikanen en hun Europese bondgenoten kunnen we raden: dictatuur of massavernietigingswapens of, idealer, een combinatie. Overtuigen zal het echter niemand. Het is geen geheim dat er zich rond Bush krachten ophouden die de `oorlog tegen terrorisme' liever getransformeerd zien in een `oorlog tegen de islam'. Dat Bush aan deze krachten officieel geen gehoor geeft, zegt uiteraard niets over de verborgen agenda die inherent is aan dit machtigste ambt.

Gewis, elke bom op Bagdad zal ergens op aarde een Bin Laden verwekken. Niet omdat in Saddam de nieuwe Saladin wordt herkend, (ofschoon velen hem beschouwen als de enige Arabische heerser die liever de navel van zijn odalisk likt dan de kont van de Amerikaanse president), maar omdat de USA (voor moslims: Unites States of Agression) zich zo zoetjesaan aan het ontpoppen is tot de Moderne Kruisvaarder. Saddam zal er garen bij spinnen. Persoonsverheerlijking is het manna voor potentaten. Bij leven heeft Saddam er volop van gesmuld, de oneindige postume verheerlijking zal zijn droom vervolmaken. Cynisch gesteld: met vrienden als Bush heeft Saddam geen vijanden meer nodig.

En Nederland?

De 70.000 die de kou trotseerden en met ondubbelzinnige leuzen richting de Dam togen, zijn ontegenzeggelijk een duidelijker uitdrukking van de volkswil dan honderdvijftig Kamerleden of een handjevol ministers. Wanneer dan Balkenende stelt ,,begrip te hebben voor de angst'' maar geenszins reden ziet tot koerswijziging dan is dat niet alleen een typisch staaltje christelijke arrogantie maar erger: schoffering van de democratie.

Niemand, ook de Amsterdamse burgemeester Cohen niet, kan voorspellen wat de directe weerslag zal zijn in de Haagse en Amsterdamse wijken wanneer de eerste bommen op Bagdad vallen. Massale rellen? Bezettingen? Gijzelnemingen? Bestorming van het Torentje? Het zal vast meevallen. Een vredesmars hier, een kogelbriefje daar, een dreigtelefoontje ten huize van Balkenende en De Hoop Scheffer, stenen door de ruiten van het ministerie van Defensie. Niet veel meer. En onvermijdelijk: een paar avontuurlijk ingestelde adolescenten die de heroïeke verlokkingen van de Jihad niet kunnen weerstaan.

Neen, de werkelijke confrontatie tussen moslims en niet-moslims zal zich op een ander vlak afspelen. Dieper, fundamenteler, langduriger. Terwijl het bloed rijkelijk door de straten van Bagdad stroomt, zal hier een langzaam maar onomkeerbaar proces op gang komen waarin moslims zich en masse afkeren van Nederland, zijn volk, zijn traditie, zijn betekenissen. Niet uit onmacht, maar uit principe. Hun identificatie en loyaliteit met geloofsgenoten aan de andere kant van de globe zal dwingender en virulenter zijn dan ooit. Lag na de aanslagen op de Twin Towers het begrip onder de Nederlandse moslims rond de 50 procent, na het kerkhof van Bagdad zal dat begrip jegens elke volgende terroristische aanslag op een westers symbool in ijl tempo de honderd doen naderen.

Al die deftige meningenmakers en politici van de afgelopen tijd die zich als dolle pitbulls hebben vastgebeten aan de tamelijk achterlijke idee van `één volk, één natie, één geschiedenis' en die onverholen hun wens uitdragen dat eens op Koninginnedag de Arabisch-islamitische minderheden en masse oranje ballonnetjes zullen opblazen – die lieden kunnen beter een ander vak kiezen.

De stellingen zullen worden betrokken, de eilandjes komen in zicht. Op maatschappelijk, cultureel en politiek vlak.

De huidige en het liefst tegen het establishment aanschurkende islamitische woordvoerders doen er goed aan hun tent op te doeken en bij voorkeur met de vut te gaan. Al sinds de Afghanistan-oorlog klinken hun woorden gratuit en appelleren ze nauwelijks meer aan de beleving van hun zelfbedachte maar niet bestaande achterban; na de val van Bagdad zal hun taal de leegte van een rietstengel overtreffen.

Met het zalvende `de boel bij elkaar houden', of variaties daarop, redden ze het niet meer.

Ze zullen hun voornamelijk op zichzelf betrokken posities moeten opgeven en wijken voor nieuwe leiders. Krachtige grass-roots leiders, die de vinger feilloos kunnen en durven leggen op de zere plekken, en die met sier en overtuiging de dubbele standaardmoraal van de westerse Midden-Oostenpolitiek weten te ontmaskeren, precies zoals die spookt in de harten van de 1 miljoen hier levende moslimpopulatie.

Zeker, met de eerste bom op Bagdad zal het multiculturele debat een nieuwe ronde worden ingeluid. Een gloednieuwe ronde waar geen plaats meer is voor hielenlikkers, huichelaars en droogkloten. En dat, alléén dat, is een zegen.

Mohammed Benzakour is publicist.

    • Mohammed Benzakour