Warm in de winter

Op het eerste gezicht lijkt het een trucje, dat fotograferen door de wand van een glazen vaas. Maar Greetje Feenstra onderzoekt de vervormende werking van het transparante tussenschot wel heel consequent: alle hoeken worden geprobeerd, ieder effect komt aan bod.

Haar manier van werken levert een serie vervreemdende portretten op. Een jongenskoppie met pruillippen is wazig, op zijn helderblauwe ogen na. Invallend licht rekt een oorlel uit tot op de schouder. Een derde geportretteerde is in een glazen draaikolk gevallen en gedesintegreerd tot cirkelende druppels kleur. Het is alsof je staat te kijken naar fossielen onder een dikke laag gletsjerijs. Als hedendaagse Ötzi's zitten de modellen gevangen achter een muur van kristallen.

Met haar foto's sluit Greetje Feenstra op originele wijze aan bij het winterthema van de tentoonstelling Close at a Distance in Galerie 300 Procent. Die thematische aanpak is een vast gegeven bij de Schiedamse galerie. Het dwingt de jonge, vaak net afgestudeerde kunstenaars zich toe te spitsen op een concreet onderwerp.

De enige exposant die bij Close at a Distance wat buiten de boot valt, is Muriël le Pair. Haar vlekkerige aquarelportretten sluiten misschien op het meest oppervlakkige niveau aan bij het werk van Feenstra, maar naar de winterconnectie kan je lang zoeken. Het is meteen ook de minst interessante bijdrage. Le Pairs koppen zijn bleekjes en zonder zeggingskracht; zelfs in achtvoud komen de kraaloogjes en streepmondjes niet tot leven.

Dat is zeker wel het geval bij de houthakkersvrouwen van Stefan Seffrin. In twee series van drie foto's heffen een jonge, magere, kale en een oude, behaarde, dikke vrouw een bijl en laten die met een schreeuw neerkomen. De zilvergrijze afdruk maakt het tafereel wat kil en afstandelijk, een sfeer die wringt met de vertrokken monden en flikkerende ogen. Bovendien: waar hakken ze eigenlijk op in? De bijlen raken buiten beeld doel.

Onder de foto's van Seffrin zijn in de galerie suggestief bielzen bankjes geplaatst, maar voor hetzelfde geld zijn dit twee generaties wraakgodinnen die hun overspelige echtgenoten in stukjes hakken om hen daarna in de vriezer te stoppen.

Minder dramatisch maar minstens zo opmerkelijk is het werk van Annette Huizing. Zij is, naar mijn weten, de enige vormgever in Nederland die metaalgaas als basismateriaal gebruikt. Recentelijk is zij overgestapt van het hoogst ongezonde loodsoldeersel op een zilvermengsel, wat haar in staat stelt nog gedetailleerder te werken. Huizing combineert figuratie en abstractie, zoals in haar tot een koker gerolde weefsel van ringetjes, metaaldraden en rasterpatronen of de Bart van der Leck-achtige mozaïekmannetjes in het werk Magnetisch Hangend. En ze bewijst met Warm dat een droge, recht-voor-z'n-raapse opvatting van een thema soms de beste is. Zelden zo'n poëtische afbeelding van een verwarmingselement gezien.

Close at a Distance. T/m 15 maart in Galerie 300 Procent, Dam 4, Schiedam. Wo t/m za 12-17u.