Verstopt in retrospectief

Er spelen twee mooie vrouwen in mee, beroemde actrices. Er speelt een mooie man in, wat ouder al. Laten we zeggen, met een karakterkop, geen Tom Cruise of Brad Pitt – Jack Nicholson. Nou mooier: Tommy Lee Jones.

Ze spelen een elegant spel rond gestolen diamanten. Het gaat niet snel als Snatch, maar kalm als The Limey. De oudere vrouw is melancholiek. Als ze niet kan slapen, telt ze de appartementen waar ze heeft gewoond, de steden waar ze is geweest en de mannen die haar bevielen. Maar mág ze misschien? Ze is door haar liefde verraden. Haar echtgenoot, een beroemd juwelier, heeft zichzelf doodgereden en nu probeert ze nog één keer iets van haar oude vuur te ontsteken als ze met de diamanten de boer op gaat. En dan komt ze die oude liefde weer tegen, nu als vijand.

Klinkt dat zo saai?

Waarom moest Place Vendôme dan worden verstopt in een retrospectief, om in een Nederlandse bioscoop te mogen? Omdat de vrouw geen whisky, maar wijn drinkt. Omdat ze een regenjas draagt als ze naar buiten gaat. Omdat ze geen Engels spreken, maar Frans.

Heel even is-ie in Nederland te zien geweest. Hebben een paar duizend mensen op een groot doek kunnen kijken naar Cathérine Deneuve, Emanuelle Seigner en Jacques Dutronc. Wie hem vanavond op televisie ziet, zal zich misschien niet eens realiseren dat dit soort films nauwelijks nog kans maakt in de huidige bioscoop-cultuur. We zijn er allang aan gewend geraakt, aan het Amerikaanse monopolie in de grote zalen. Aan de films die in hoog tempo op het publiek worden afgevuurd en waarvan de dvd's een paar weken later op stapels in de videotheek liggen.

Place Vendôme doet je nog eens beseffen hoe vreemd dat eigenlijk is. Clint Eastwood had hem kunnen maken, echt waar, met Barbara Hershey en Halle Berry, en dan waren we er allemaal naar toe gegaan. Waarom dan niet naar deze?

Place Vendôme (Nicole Garcia, 1998, Frankrijk. Canvas, 23.50-1.25u.