Bordjes

Het was gistermiddag een drukte van belang in het kantongerechtsgebouw van Apeldoorn. Het leek erop dat er eindelijk weer eens iets gebeurde. De persrechter en een assistente van het openbaar ministerie stonden klaar om journalisten op te vangen en de plaatselijke CNN, TV Gelderland, een centrale plaats in de rechtszaal te verschaffen. De vrouwelijke officier van justitie kwam vragen of haar naam correct gespeld kon worden, want `dat was wel zo leuk voor haar ouders'.

Boven, in het gangetje bij de wc's, zaten de advocaten met hun drie cliënten: een echtpaar van begin veertig en een man van een jaar of zestig. De laatste wilde een kopje koffie uit de automaat trekken. ,,Dat kost vijftig cent'', zei iemand. ,,Alsof het me allemaal al niet geld genoeg heeft gekost'', zuchtte hij.

Wat verstoorde zo wreed de Apeldoornse rust?

Het ging om een kwestie uit juli 2002. Het echtpaar H. drijft een slijterij in Wapenveld, meneer S. heeft er een elektrawinkel. De drie verdachten werd verweten dat zij in die periode in hun zaak een bordje hadden opgehangen met de tekst: ,,Wij laten 1 asielzoeker per keer binnen.''

Dat is een vorm van indirecte discriminatie wegens ras, vond het openbaar ministerie, en daarom moest de kantonrechter zich er maar eens over uitspreken.

Om die drie benarde winkeliers-in-trui als racisten te kenmerken, dat ging wat ver, besefte ook de officier. Ze wilde nog wel aannemen dat ze niet de opzet hebben gehad om te kwetsen of te beledigen, maar die bordjes hadden volgens haar wél dat effect. Ook al interpreteerden de advocaten de bordjes aanzienlijk milder: ,,Iedereen was welkom, maar niet tegelijk.''

Waarom waren de winkeliers zo afwerend geworden? Ze hadden met asielzoekers vervelende ervaringen achter de rug, zeiden ze. Asielzoekers kwamen massaal de winkel binnen en kochten niets. Bij het echtpaar H. hadden twee diefstallen plaatsgevonden voordat ze het omstreden bordje ophingen. Twee? Dat klinkt mager, maar voor Wapenveld is het veel. Mij viel op de route naar het kantongerecht in Apeldoorn op dat de bewoners daar hun fiets nog nauwelijks met een tweede slot neerzetten.

Bij meneer S. was voor 2.000 euro aan camera's gestolen. Hij had bij het echtpaar nagevraagd hoe zij de dieverij bestreden en toen ook maar zo'n bordje opgehangen. Van de politie en de burgemeester hadden ze daarover nooit enige klacht mogen ontvangen.

Nou ja, gaf de advocaat van het echtpaar toe, de tekst op dat bordje was `misschien niet zo gelukkig geweest', maar daarmee was het nog geen discriminatie. Je moest het vergelijken met een ordemaatregel, zoals andere winkeliers tegen scholieren uitvaardigen.

De kantonrechter beloofde dat hij volgende week donderdag met de uitspraak zou komen. ,,Maar als ik u schuldig verklaar, zal het zonder toepassing van straf zijn'', stelde hij de verdachten alvast gerust. De officier wil geld zien, althans voorwaardelijk: een boete van 250 euro.

P.S. De Haarlemse huisarts M.K., over wie ik onlangs schreef, is veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden wegens ontucht met een patiënte. De officier had zeven maanden voorwaardelijk geëist.