Bomen eten

Sneeuwhazen in de Russische deelstaat Jakoetsk hebben het in de winter niet makkelijk. Het is er ijskoud en je moet ook met een goed-isolerende bontvacht aardig wat eten om warm te blijven. De hazen zijn vegetariër. Ze eten het liefst de kleine sappige uitlopers van jonge berken- of wilgenboompjes. Die steken nog boven de sneeuw uit; het gras al lang niet meer.

Als ze op hun tenen gaan staan en zich helemaal uitrekken, kunnen ze wel tot een meter hoogte van de bomen knabbelen. Maar de meeste bomen zijn veel hoger en dan kunnen de hazen helaas niet bij hun lievelingshapje.

Sommige hazen zijn zo hongerig dat ze niet verder zoeken naar jonge berkenboompjes. In plaats daarvan beginnen ze aan de schors van de hoge bomen. Ze knagen de stam rondom helemaal kaal tot op het hout. Dat is niet echt lekker, maar ja, je moet wat als je honger hebt.

Maar er zijn hazen, zo ontdekten Russische biologen, die het iets slimmer aanpakken. Zij stoppen niet met knagen bij de schors, maar gaan door met de stam. Het hout kunnen ze niet eten en dat spugen ze weer uit. En als ze even doorknagen, begint de boom te wankelen. Ten slotte valt hij om. Dan krijgt de haas zijn beloning voor het knagen: een flinke kruin met allemaal sappige twijgjes.

Het lijkt wel of deze slimme hazen bij de bever in de leer zijn geweest. Die knaagt met zijn scherpe voortanden immers ook bomen om. Maar de Russische biologen denken niet dat de sneeuwhazen het kunstje hebben afgekeken. Er leven geen bevers in het gebied. Volgens de biologen hebben de hazen die van de honger op een houtje zijn gaan bijten, bij toeval ontdekt dat de beloning vanzelf volgt als je even flink doorbijt.