Telefonerende videocassettes

The Ring, een Amerikaanse remake van een Japanse horrorfilm, gaat over een dodelijke videotape, waarover in het begin verteld wordt als ware het een broodje aap, zo'n eng verhaal zonder auteur dat van koffieautomaat tot tienertelefoon de ronde doet. Iedereen die ernaar kijkt, zal binnen zeven dagen sterven, tenminste, dat zegt een stem door de telefoon die rinkelt zodra de tape is afgelopen.

De Amerikaanse remake volgt de plot van de Japanse film lang op de voet. Alleen tegen het eind wordt het heel anders; daar wordt in de Amerikaanse versie alles wat eerst zo eng, onbegrijpelijk en onverklaarbaar leek, uitgelegd en nog eens uitgelegd. Nou ja, bijna alles, want een videotape die zelf kan opbellen, daar hebben de Amerikanen ook geen verklaring voor.

Ook de beelden van de tape zelf zijn in Amerika anders dan in Japan. In trillerig zwart-wit passeren in de Amerikaanse versie onder meer een vrouw met lang haar die in een spiegel kijkt, een ladder tegen een muur, een vlieg en een soort oog de revue. Erg studentenfilmerig, oordeelt een sceptische kijker van de tape in de film. Maar de flirt met surrealisme blijft in The Ring maar een flirt, want tegen het eind van de film hebben al die gekke dingen uit de tape min of meer een plaats in de werkelijkheid gevonden. The Ring wil toch wel graag een Amerikaanse horrorfilm blijven.

De hoofdrol in The Ring wordt gespeeld door Naomi Watts, vorig jaar de heldin in David Lynch' Mulholland Drive. Het is moeilijk uit te maken of het personage dat zij speelt sympathiek gevonden moet worden of niet. Dat dat zo moeilijk is, maakt de film enger en minder eng. Minder eng omdat het je minder kan schelen wat haar overkomt, en enger omdat de film zo toch iets krijgt van het kille en korte van een broodje aap dat zonder veel details verteld wordt. Ook na het zien van The Ring lijkt het toch nog of je zelf iets mag invullen.

The Ring. Regie: Gore Verbinski. Met: Naomi Watts, Martin Henderson, David Dorfman, Brian Cox. In 52 bioscopen.