Irak 5

In het artikel `Polderprotest' (NRC Handelsblad, 16 februari) vroeg Jeroen van der Kris een groot aantal Nederlandse maatschappelijke organisaties, naar hun onvermogen om zich ten aanzien van de oorlog in Irak uit te spreken. ,,Voor ieder probleem is een professional. Maar voor grote vragen is er niemand meer'', zei ik. Van der Kris tekent daarbij op, dat ik zou vinden dat ook de kerk zich heeft terug getrokken op haar `specialisme': de laatste levensvragen.

De kerken verkeren zeker in de verleiding om dat te doen en zo met hun rug naar de grote politieke vragen van deze tijd te gaan staan. Soms gebeurt dat door een, veelal opgedrongen, rigide opvatting over de scheiding van kerk en staat. Of men laat zich verlammen door de angstige vraag: zijn we wel `deskundig' genoeg? Het valt in de kerken echter te prijzen, dat ze ditmaal voor deze verleiding niet bezweken zijn. Ze hebben wereldwijd hun mond niet gehouden en ook nergens de politiek van Bush gezegend. Ze hebben overal het verzet tegen de oorlog aangemoedigd. De paus is zelfs eigenzinnige, diplomatieke wegen gegaan.

Het zou fnuikend zijn voor de politiek als er helemaal geen onafhankelijke morele autoriteiten in de samenleving meer zouden bestaan, die vanuit eigen traditie en inzicht op de grote vragen van oorlog en vrede reflecteren.