Irak 4

Veel mensen schijnen te zijn vergeten dat Frankrijk en Rusland tot voor kort alleen maar pleitten voor opheffing van de sancties tegen Irak, onder meer wegens de hun toegezegde oliecontracten. Nu zijn zij pleitbezorgers van strengere inspecties en `containment'. De vraag dringt zich op of er soms een geheime agenda bestaat voor het door Frankrijk geleide verzet binnen de NAVO en het Frans-Russische optreden inzake Irak.

Sinds De Gaulle immers heeft Frankrijk een probleem met een door de VS gedomineerde NAVO. Maar alle Franse plannen om tot een – door Fransen gedomineerde – Europese defensie-identiteit te komen, ketsten tijdens de Koude Oorlog af op een sterke Atlantische component binnen de NAVO en de argwaan van de VS betreffende dat soort Europese plannen. Na 1989 leek de NAVO haar bestaansgrond te hebben verloren, maar tandenknarsend moesten ook de Fransen inzien dat alleen de door de VS geleide NAVO in staat was om ex-Joegoslavië te pacificeren. Het botte Amerikaanse unilateralisme van Bush jr. en de Iraakse crisis boden echter een gouden kans om de VS zó sterk te provoceren dat die zich van de NAVO zullen afkeren. En een sterk verminderd belang van de NAVO, is een Frans belang.

De hartelijke steun van Rusland voor dit Franse optreden is begrijpelijk. De oostwaartse uitbreiding van de NAVO was een bittere pil voor Moskou, maar die pil valt makkelijk te slikken als dat een NAVO wordt waarvan de VS zich hebben afgekeerd. Polen en diverse andere Oost-Europese landen zullen de recente ontwikkelingen binnen de NAVO dan ook met toenemende bezorgdheid hebben gadegeslagen.