Sneeuw doet wat terreur niet kon

Een halve meter sneeuw viel gistermorgen de voordeur binnen. De kranten lagen buiten dertig centimeter diep. In vrijwel geen straat reed een auto. Wat alle terreur-alarmberichten niet konden, lukte een ouderwetse sneeuwstorm wel: Washington en een deel van de Oostkust geheel verlammen. Vandaag zou New York aan de beurt zijn.

Anderhalve week had Amerika geworsteld met de adviezen van het kersverse ministerie van Binnenlandse Veiligheid. Loodgieterplakband, gasmaskers, extra proviand en zaklantaarns – het was allemaal ingeslagen met een mengsel van zenuwen en gegiechel. Zeker toen eind vorige week bleek dat twee belangrijke informanten, wier verhalen tot de Code Orange-status hadden geleid, sindsdien door de leugendetector waren ontmaskerd.

Maar de weermannen kregen gelijk. En niet zo'n beetje. In 150 jaar heeft Washington maar twee keer zo'n pak sneeuw zien vallen, in 1899 en 1922. In de stad en de wijde omgeving mochten vanaf gistermiddag alleen mensen autorijden die dringend werk hadden te doen, verpleegkundigen, politie- en brandweermannen onderweg. President Bush moest per zwarte Chevy Suburban achter een sneeuwploeg terugkeren van zijn weekendverblijf in Camp David – het was geen weer voor helikoptertochtjes.

Eigenaren van de in Amerika steeds vaker als a-sociaal beschimpte SUV's (sports utility vehicles), de benzineslurpers die met hun bumper bijna de voorruit van een gewone auto treffen bij een botsing, werden opeens als Barmhartige Samaritanen gezien. Bezitters van deze kolossen met 4-wielaandrijving werden opgeroepen om ziekenhuizen te helpen om personeel en zieken te vervoeren. Zeker toen de metro nog maar één trein per twee uur liet rijden.

Zo had de halve meter sneeuw die in het weekeinde viel meer gunstige sociale effecten: skiën op straat, verbroedering in de buurt en vormen van gezelligheid in huis – verschijnselen die in het moderne Amerika steeds meer ontbreken volgens bestsellers als Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community door Robert D. Putnam.

Bij Brookville, de buurtsupermarkt van de Washingtonse wijk Cleveland Park, hangt een briefje `Wij Zijn Open' op de deur. Binnen klinken kreten van herkenning en blijdschap. In lange rijen voor de twee kassa's speelt de een schaak, terwijl her en der gesprekken worden aangeknoopt. Partners worden er op uitgestuurd nog wat cakemix te gaan zoeken terwijl de ander de plaats in de rij warm houdt.

De twee Starbucks koffiewinkels van de buurt hebben de strijd tegen de sneeuw opgegeven. Daarmee zijn twee huiskamers voor draadloos internetten gesloten. Ook de Uptown bioscoop, waar Lord of the Rings eindeloze rijen trok, is dicht. De (niet zo) warme bakker heeft rond het middaguur de strijd opgegeven. De brave Brookville, waar de SUV's anders niet stoppen, blijkt de steunpilaar van de buurt te zijn. Was deze calamiteit maar iets eerder gebeurd, dan had de nijvere ondernemer zijn Happy Valentine ballonnen misschien wel uitverkocht.

De sneeuwmassa, die de dierentuin, alle monumenten, musea, vliegvelden en veel kerken in groot Washington heeft platgelegd, geeft al diegenen een beetje gelijk die de stad jarenlang op de meest vreselijke winterperikelen hebben voorbereid. In deze klimatologisch zuidelijke stad, waar de winter zelden een jas vraagt, zijn doorgaande wegen aangemerkt als `Snow Emergency Routes'. Wie daar parkeert in een Sneeuw Noodtoestand riskeert een boete van 250 dollar. Nu slaat het opeens ergens op.

Alleen de leiding van de openbare scholen in Washington, die er om beroemd staat het hele systeem dicht te gooien wanneer bij Pittsburgh een vlokje sneeuw is gesignaleerd, kreeg vandaag geen kans het nut te bewijzen van zijn pro-actieve sluitingsbeleid. Het is vandaag `President's Day' in Amerika, een nationale feestdag. Maar morgen is er weer een kans om de scholen dicht te houden. Men is er alleen wat minder scheutig mee omdat er de afgelopen maanden al zo veel loos sneeuwalarm is geweest dat de scholen statutair verplicht zijn verdere gemiste dagen in de zomer in te halen. Dan is het meestal warm en vochtig, daar heeft niemand zin in.