Rugbyreuzen zijn lief voor elkaar

De rugbyploegen van Engeland en Frankrijk speelden zaterdag in Londen het openingsduel van het Zeslandentoernooi. De Engelsen kregen de overwinning van de titelverdediger op een presenteerblaadje.

In navolging van de bijna één miljoen demonstranten leken de rugbyers van Engeland en Frankrijk zaterdag in Londen vooral een ode aan de vrede te willen brengen. Een gevreesde veldslag bleef uit in het historisch beladen openingsduel van het Zeslandentoernooi, waar Engeland dankzij een fletse overwinning op titelverdediger Frankrijk (27-15) goede vooruitzichten heeft op 's lands eerste eindzege sinds 2001.

Vol verwachting was uitgekeken naar het treffen tussen de twee sterkste rugbynaties van Europa, die sinds hun eerste ontmoeting, op 22 maart 1906 in Parijs, talloze heroïsche duels uitvochten. Daarbij gold het door oorlog en rivaliteit getekende verleden meer dan eens als een belangrijke bron van inspiratie. Befaamd zijn de beelden uit de jaren tachtig van een met bloed besmeurde Franse speler, flanker Jean-Pierre Rives, die tegen de gehate Engelsen van geen wijken wilde weten. Posters van de door strijd getekende Rives hangen nog altijd in het clubhuis van menig Franse rugbyclub.

Maar van verbitterde verstandhoudingen was zaterdag niets te merken in een duel dat vooraf was aangemerkt als een sleutelwedstrijd, en waarin de thuisploeg vlak na rust genoeg had aan een korte opleving om de zege veilig te stellen. Zelfbeklag voerde naderhand dan ook de boventoon. ,,De meest teleurstellende tweede helft die ik ooit in het shirt van Engeland heb gespeeld'', mopperde routinier Will Greenwood.

Het duel werd overschaduwd door het overlijden, een dag eerder, van neo-international Nick Duncombe. Volgens de Britse omroep BBC overleed de 21-jarige scrumhalf van het Londense Harlequins aan een hersenvliesontsteking, nadat hij eerder deze week onwel was geworden tijdens een trainingskamp op Lanzarote. Ter nagedachtenis aan de tweevoudig international die vorig jaar tijdens het Zeslandentoernooi zijn debuut maakte voor Engeland werd zaterdag een minuut stilte in acht genomen.

Grote man aan Engelse kant was Jonny Wilkinson, die in zijn eentje maar liefst twintig punten voor zijn rekening nam: vijf penalties, een dropgoal en een conversie. Met die score stond de linksbenige flyhalf aan de basis van Engelands negentiende opeenvolgende overwinning op Twickenham, de roemrijke rugbytempel in Londen waar het Nieuw Zeeland van sterspeler Jonah Lomu vier jaar geleden tijdens het wereldkampioenschap voor het laatst wist te winnen van de Engelsen.

Die namen zaterdag revanche op Frankrijk, de ploeg die hen vorig jaar als enige in bedwang hield en mede door die overwinning het Zeslandentoernooi uiteindelijk won. Met duels tegen de op papier `mindere' tegenstanders, achtereenvolgens Wales, Italië, Schotland en Ierland, in het verschiet, koestert Engeland sinds zaterdag de hoop dat scenario te herhalen. Het zou het eerste aansprekende succes betekenen voor bondscoach Clive Woodward sinds hij zes jaar geleden aantrad.

Een opsteker konden de sportmaffe Engelsen goed gebruiken. Woensdag ging de nationale voetbalploeg op eigen veld onderuit tegen het internationaal onbeduidende Australië. Die als beschamend ervaren nederlaag kwam de selectie van Sven-Göran Eriksson op hoon en spot te staan, en versterkte het gevoel dat het trotse Engeland, een groot voorstander van een oorlog tegen Irak, meer en meer alleen staat in de wereld.

Uitgerekend aartsvijand Frankrijk reikte Engeland zaterdag de helpende hand en dat terwijl teammanager Jo Maso in de aanloop naar het als Le Crunch (De Beslissende Confrontatie) geafficheerde duel nog dreigende taal had gesproken. ,,Fransen en Engelsen liggen elkaar nu eenmaal niet'', wist de Franse oud-international, die als bewijs voor zijn stelling verwees naar de Honderdjarige Oorlog en ,,de dagen van Jeanne d'Arc''. Verder had Maso een verkapte waarschuwing voor de Engelsen in petto: ,,Rugby is een sport die mensen op het veld in staat stelt oorlogen uit te vechten waar ze vandaag de dag op het slagveld niet meer aan toe komen.''

Maso's oorlogszuchtige aansporingen sorteerden niet het gewenste effect. Integendeel: opvallend mak en onmachtig bewogen de doorgaans energieke Fransen zich over het veld. Engeland kreeg de overwinning op een presenteerblaadje aangeboden.

Verrassend was ook de ruime zege van Ierland op en in Schotland (6-36), evenals de overwinning van Italië op Wales: 30-22. Het was pas de tweede zege van de Azzurri sinds de ploeg van de vorig jaar aangestelde Nieuw-Zeelandse bondscoach John Kirwan drie jaar geleden van Schotland won bij het debuut in het prestigieuze landentoernooi. De veertien daaropvolgende nederlagen onderstreepten volgens talloze critici dat Italië nooit toegelaten had mogen worden tot de jaarlijkse krachtmeting tussen Europa's sterkste rugbynaties.

The Six Nations, Europa's oudste landentoernooi (sinds 1883), staat dit jaar in het teken van het WK, dat 10 oktober in Australië begint. Engeland, vier jaar geleden voortijdig uitgeschakeld door Zuid-Afrika, waant zichzelf kansrijk nadat de selectie van bondscoach Woodward de afgelopen vier maanden op Twickenham de ene na de andere rugbygrootmacht wist te verslaan: Australië, Zuid-Afrika, Nieuw Zeeland en, sinds zaterdag, Frankrijk.