Column

Krijtstreephooligans

Oerwoudgeluiden, gespuug en gegooi! Gaat dit over voetbal? Nee! Volleybal! Manager Ron Zwerver van de volleybalclub Omniworld heeft het publieksgedrag van de tegenstander Skopje op video vastgelegd. Volleybal was altijd voor vredelievende geitenwollensokkentypes, zelfgebreide provincietruien en eigentijdse rugzaktutten.

Maar dat is dus voorbij. Ook daar een harde kern. Rellen worden komende woensdag niet uitgesloten. De ME van Almere wordt achter de hand gehouden. Supporters!

,,Nog nooit zoveel gestoorden bij elkaar gezien”, zei het mooie meisje na de wedstrijd Ajax-Groningen tegen mij. Ik zag haar in een grote drom ontevreden supporters die na het natte krantenpotje de Arena verliet. Ze sprak me aan. Letterlijk en figuurlijk. Het was haar eerste voetbalwedstrijd geweest. En zo te horen ook haar laatste. Ze was totaal verbijsterd over het publiek.

,,Wat een debielen!”, zei ze. Ik zie dat niet meer. Kom meer dan veertig jaar in voetbalstadions en weet niet beter. ,,Dat u dit leuk vindt”, ging ze door. ,,Ik zie u ook vaak in het Concertgebouw. Dat is toch niet te combineren!” Toen verdween ze in de koude massa. Ik dacht er over na.

Ik hou inderdaad van allebei. Zaterdagavond in de Arena, gisteravond in het Concertgebouw. Sokolov speelde onnavolgbaar Bach en magistraal Beethoven. Daar zaten ook hooligans. Krijtstreephooligans. Drie keer ging er een mobiele telefoon af. Drie keer!

Ik hou van allebei. Het ordinaire voetbalspel en het ontroerende recital. Het mooie meisje vond dat vreemd. Ik niet. Het komt door mijn vader. Die hield ook van allebei. Vannacht droomde ik dat ik in de Arena zat. Om mij heen louter Concertgebouwpubliek. Gedistingeerd en muisstil zaten ze te kijken. Na een doelpunt een beschaafd applausje. De spelers juichten niet. Een keurige buiging.

In Het Concertgebouw zat de harde kern. Rellen op het zijbalkon. Stilte in de Arena zal ik nooit meemaken. En rellen in het Concertgebouw? Nu het volleybal al besmet is sluit ik niks uit. Eén mobiele telefoon en ik begin.