Irak splijtzwam tussen leiders en volk

El País

[...]De massale deelname (aan de protestmarsen) in de belangrijkste steden heeft [...] de kloof laten zien tussen publieke opinie en regeringen. Het verzet van het volk tegen de oorlog is des te sterker waar de officiële steun van de regering voor de oorlogsplannen van Bush groter is: Spanje, Italië of het Verenigd Koninkrijk zijn overtuigende voorbeelden. [...]

Het logische gevolg van wat er [...] in West-Europa is gebeurd, is duidelijk: als zijn regeringen een gemeenschappelijk buitenlands beleid missen, lijken zijn burgers dat wel te hebben. [...] Politiek wordt niet gemaakt door betogingen, maar de straat negeren is onverstandig in een democratie: het zijn de volkeren die hun bestuurders kiezen, niet andersom.[...]

Corriere della Sera

[...]Sinds de Tweede Wereldoorlog is Europa nog nooit zo zwak en verdeeld geweest als nu: Groot-Brittannië hoe dan ook aan de kant van de Verenigde Staten, Duitsland hoe dan ook tegen een militaire interventie. En toch zal Europa misschien juist op dit moment, voor de eerste keer na twee wereldoorlogen, een Amerika afstoppen dat zijn eigen waarden lijkt te vergeten.

Italië loopt het risico, voor het eerst in vijftig jaar, om de erfenis van De Gasperi en Einaudi in de steek te laten [...] en zich los te maken van de landen waarmee het Europa heeft gebouwd. [...]

Le Monde

[...]Sinds het begin van deze affaire heeft Jacques Chirac vastgehouden aan drie basisprincipes.

Ten eerste: doel is ervoor te zorgen dat Irak niet beschikt over massavernietigingswapens, die terecht kunnen komen in het arsenaal van het internationale terrorisme.

Ten tweede: de inspecteurs van de VN moeten een redelijke kans hebben dit doel te bereiken.

Ten derde: gebruik van geweld neemt de vorm aan van een Noord-Zuid-oorlog, het westen tegen de Arabische moslimwereld, precies de strategische configuratie die Osama Bin Laden wenste.

Juist omdat deze opstelling niet volledig ongegrond is heeft De Villepin vrijdag [...] twaalf van de vijftien landen van de Veiligheidsraad achter de Franse ideeën gekregen.

[...] Om serieus te blijven moet daar wel iets aan worden toegevoegd. Het Franse doel van ontwapening door inspecties zou niet geloofwaardig zijn zonder het Amerikaanse wapenvertoon. Bagdad heeft zijn opstelling pas versoepeld onder Amerikaanse militaire druk. Complementariteit? [...]

Die Welt

[...]Blix laat er geen twijfel over bestaan: Saddam Hussein is nauwelijks tot samenwerking bereid. Zoals eerder is gebeurd, lapt hij resolutie 1441 aan zijn laars (de zeventiende in twaalf jaar). Dat mag niet langer geduld worden; niet alleen om de Irakse bedreiging uit te schakelen, maar ook de Verenigde Naties te redden.

Het VN-gebouw aan East River kan het zich niet permitteren te aarzelen. De macht van de VN functioneert alleen wanneer dreigementen kracht worden bijgezet. In het geval van Irak is dat gebeurd, omdat Washington druk uitoefende. Zonder de besluitvaardigheid van Bush zou noch Blix noch ElBaradei Bagdad hebben aangedaan. De lidstaten moeten daaruit hun consequenties trekken. Wat zij ook zullen besluiten: van hen hangt af of de VN in hun huidige vorm verder gaan of verwordt tot een krachteloze Volkerenbond, weg van het wereldtoneel.

Frankfurter Allgemeine Zeitung

[...]De bondsregering wil niet alleen ontsnappen aan de druk vanuit Washington, zij wil haar eigen wil doordrukken. Bij een oorlog om Irak wil de bondsregering niet alleen niet meedoen, zij wil hem verhinderen. Zij hoopt erop dat met behulp van Frankrijk, Rusland en China in de Veiligheidsraad Rumsfelds project onderuit te halen. Want een verlenging van de wapeninspecties [...] zou voor de Amerikanen en Britten een aanval op Irak bemoeilijken, zo niet onmogelijk maken. [...]

De bondsregering wil internationaal haar wil doorzetten tegen de Amerikaanse. Dat is nieuw. Schröder en Fischer hebben met deze opstelling iets in de aanbieding, wat geen binnenlandspolitieke concurrent en geen Westduitse na-oorlogse regering vóór hen ooit te koop heeft aangeboden.

[...]

De Duitse politiek wordt in Berlijn bepaald, heeft de kanselier gezegd. Dat de Duitse politiek alleen in Bonn zou worden bepaald, zou onder alle voorgangers van Schröder een onmogelijkheid zijn. Doch de kanselier heeft zijn woord weloverwogen herhaald, zodat het niemand kan ontgaan: de Berlijnse republiek is niet meer een soort codeteken, zij is realiteit. En in deze realiteit zijn Schröder en Fischer avantgardisten. Zij denken niet meer volgens de geijkte paden van de oude republiek. Beiden zijn, van kindsbeen af, eerder buitenstaanders, mensen die, tegen de verdrukking in, hebben doorgebeten.

De Standaard

[...] Er is dus een – bescheiden maar reële – publieke opinie in Europa over enkele grote wereldkwesties zoals het Irak-vraagstuk. Maar er zijn geen Europese leiders die deze opinie gestalte geven. En daardoor zal die Europese publieke opinie nooit meer dan kortstondige gevolgjes kunnen bewerkstelligen.

De boodschap van de ruim drie miljoen Europese betogers kan maar enig effect krijgen als Europa beslist een gezamenlijk Europees buitenlands beleid te voeren en afstapt van de individuele nummertjes. Daarover moeten er afspraken komen in de Europese Conventie. En daartoe kan de Europese top van vandaag een eerste poging zijn.

De leiders van de Europese landen verkozen tot nu een buitenlands beleid dat de expressie is van hun allerindividueelste politieke en electorale belangen van het moment. Ze verkozen die speelse vrijheid, boven het uitoefenen van reële invloed op het wereldgebeuren.

Daaraan moet een einde komen. De Europese publieke opinie die afgelopen weekeinde bleek te bestaan, moet hen daartoe ook durven dwingen.

Die publieke opinie moet dan wel ook aanvaarden dat een gemeenschappelijk buitenlands beleid maar enig effect heeft als er een gemeenschappelijke defensiepolitiek aan gekoppeld is.

Washington Post

[...] De Veiligheidsraadszitting [van vrijdag] heeft de hoop doen verminderen dat de raad de verantwoordelijkheid zal nemen zijn resoluties over Irak uit te voeren. Blix rapporteerde dat Irak tientallen raketten heeft geproduceerd die vernietigd hadden moeten zijn; als Irak dit de komende weken weigert, kan de raad zich gedwongen voelen te antwoorden. Zowel de inspecteurs als de Fransen beweren om het hardst dat ontwapening van Irak door het inspectieteam snel haar beslag kan krijgen.

Als dat het geval is, zouden ze bereid moeten zijn een uiterste termijn te stellen voor volledige Iraakse medewerking. De regering-Bush streeft nog steeds naar een nieuwe resolutie in de Veiligheidsraad, en ze zou alles in het werk moeten stellen om te voorkomen dat het debat over Irak de Verenigde Naties en het NAVO-bondgenootschap schade toebrengt. Ze zou ook de buitensporige kritiek moeten matigen die in de richting van Parijs en Berlijn is geuit.

Maar de Verenigde Staten kunnen niet opnieuw met de Veiligheidsraad meegaan in het afzien van een confrontatie met de Iraakse dictator, zoals Amerika in de jaren negentig herhaaldelijk deed – ook onder druk van Frankrijk en Rusland. [...]

Zelfs als anderen hun zenuwen niet meer de baas zijn, moeten de Verenigde Staten dit keer garanderen dat de dictator de `ernstige gevolgen' ondervindt die hem toekomen.

New York Times

[...]Het is gemakkelijk te zien waartoe het Franse wishful thinking leidt. Bagdad kan doorgaan met het mondjesmaat doen van betekenisloze concessies, zoals [...] het lachtwekkende decreet dat de ontwikkeling van massavernietigingswapens nu verbiedt in Irak.

Blix en ElBaradei kunnen niet aan het verstoppertje spelen blijven. [...] Er is een overvloedige hoeveelheid bewijs dat Irak het zeer giftige zenuwgas VX en anthrax heeft geproduceerd en dat Bagdad het vermogen heeft nog veel meer aan te maken. [...] De Veiligheidsraad hoeft niet nog meer maanden uit te zitten met rapportages zonder conclusie. Nu is volledige en onmiddelijke Iraakse ontwapening nodig. [...] Gesteund door de dreiging met militair geweld.

Financial Times

[...] Het gaat uiteindelijk om samenwerking [door Irak] of het gebrek daaraan. De man die dat het beste kan beoordelen, is Blix. Tot nu toe heeft hij voortgangrapportages geproduceerd. [...] We hebben nu behoefte aan een finale beoordeling van de wijze waarop Irak samenwerkt – en dit in, zeg, twee of drie weken. Alleen dan zijn de kansen op een resolutie zonder een eenzijdige Amerikaanse oorlog maximaal.