Geen snor

Aan het begin van de Raadhuisstraat, niet ver van de Dam, stond zaterdagmiddag een man met zijn zoontje van een jaar of vijf. De tocht van de vredesdemonstranten moest nog beginnen. De man hield een bordje omhoog met de tekst `Oil you need is love'.

Uit zijn houding sprak een zekere trots over de eigen originaliteit. Hij had er de avond tevoren ongetwijfeld lang over nagedacht. Hij wilde niet vervallen in de voorspelbaarste gemeenplaatsen, en daarom zocht hij naar een flitsende woordspeling, liefst een waarin vrede en olie in disharmonie waren. Helaas kon de naam van Bush er niet meer bij, maar daar zouden de andere deelnemers wel in voorzien.

En, inderdaad, afgaande op de teksten van de meeste spandoeken en borden in de vredesdemonstratie kent de wereld nog maar één oorlogshitser: George Bush. Een bloemlezinkje: `Bush needs a blow job', `Bush kut op', `Bush wanted', `Bush oliedom', `Who is the head terrorist?', `Bush en Sharon de grootste terroristen'. Ik miste eigenlijk het voor de hand liggende `Bush=louche'.

Een meisje torste een bord met naast elkaar de portretten van Hitler, Saddam Hussein en Bush. `Zoek het verschil' stond erboven. Het antwoord eronder luidde: ,,Bush heeft geen snor.''

Gretta de Onvermijdelijke was er ook. Zij noemde geen namen, maar droeg alleen haar favoriete vlag. Enkele fotografen hadden haar gauw ontdekt, wat haar niet verontrust zal hebben.

Dertigduizend demonstranten waren er verwacht, maar bij het naderen van de Dam voelde je dat het er veel meer moesten zijn. Er was al snel geen doorkomen meer aan.

Had het publiek gemeenschappelijke kenmerken? Er was veel jeugd bij, en de overheersende kledij was spijkerbroek en jack. Dames en heren in lange, dure winterjassen heb ik amper gezien.

Er waren veel meer deelnemers dan kijkers. Je deed mee, of je deed niet mee, en wie niet meedeed bleef liever thuis, want het was stervenskoud. In de binnenste ring van de stad, waar de stoet omheen trok, was het dan ook rustig. In de Athenaeum Boekhandel op het Spui zat Adri van der Heijden vriendelijk zijn nieuwe roman te signeren voor een snel uitdunnende groep bewonderaars. Was dit op deze middag wel een passende bezigheid voor `de chroniqueur van zijn tijd', zoals de critici hem noemen? Ach, er is altijd nog de krant van maandag.

Had ik meegelopen als ik geen journalist was geweest? Ik denk het niet. Hoe groot mijn wantrouwen ook is tegen Bush & Co., de stelligheid van al die demonstranten is niet de mijne. Er waren borden en spandoeken bij waar ik niet graag naast zou hebben gelopen.

De volgende dag zag ik op tv hoe een imam in Bagdad voor een opgewonden menigte woedend een zwaard trok waarmee hij `de joden' het hoofd wilde afhakken. Ook las ik dat Saddam al die demonstraties `een overwinning voor Irak en een nederlaag voor Amerika' noemde. Zes miljoen mensen demonstreerden over de hele wereld tegen Amerika. Zes miljoen mensen (en meer) zijn eerder door een andere dictator omgebracht. Saddam zou hetzelfde doen als het nodig was om aan de macht te blijven.

    • Frits Abrahams