Een hopeloos verwende zoon

Cricket is cricket niet meer, althans wanneer we de Engelsen uitvinders van deze sport willen geloven. Het is niet meer een gentleman's game, zoals het vroeger op de Engelse velden gespeeld diende te worden. De Engelsen hebben de hegemonie moeten overdragen aan Australiërs, Nieuw-Zeelanders, Indiërs, Pakistanen, Zuid-Afrikanen en de Westindies, jonge mannen die een nieuwe dimensie aan het van oorsprong wat saaie spel hebben gegeven.

De beste spelers zijn niet langer welgemanierde jonge mannen die zich aan de regels houden. De uitdrukking It isn't cricket (het is niet eerlijk), gaat allang niet meer op voor dit spel, sinds het gemondialiseerd en vercommercialiseerd is en uitblinkende spelers volkshelden zijn geworden. De Engelsman Ian Botham gold in de jaren tachtig als de beste cricketer ter wereld. Hij zoop, snoof en joeg obsessief op vrouwen. De Zuid-Afrikaan Hansie Cronje was een voorbeeldig cricketer en volksheld totdat drie jaar geleden bleek dat hij zich als veel andere cricketers had laten omkopen. Hij werd levenslang geschorst en overleed vorige zomer bij een vliegtuigongeluk.

Nu dan Shane Warne. Voor iemand die het cricket tot afgelopen week verre van zich heeft gehouden is hij niet meer dan cricketer uit Australië. Totdat bekend werd dat hij aan de vooravond van het WK was betrapt op het gebruik van een medicijn dat vocht en vet snel uit het lichaam doet spoelen. De Australiër heeft een neiging tot corpulentie, middelen die gewichtsafname bevorderen zijn dan verleidelijk. Warne bleek de beste cricketer ter wereld te zijn, in ieder geval is hij een bowler die over een magische worp beschikt.

Zowat heel Australië reageerde geschokt. Een volksheld viel van zijn voetstuk. In de Engelse krant The Guardian werd de affaire-Warne in paginagrote artikelen op één lijn gesteld met de dopingaffaires van topvoetballer Diego Maradona in 1994, topsprinter Ben Johnson in 1988, topzwemster Michelle Smith in 1996 en topvoetballer Jaap Stam in 2001. Warne was niet zomaar een idool. Hij was ook geen man van onbesproken gedrag. In 1994 werd hij beboet wegens het aannemen van geld van een bookmaker. In 1997 stak hij zijn middelvinger op naar het Engelse publiek. In datzelfde jaar liep hij weg van een persconferentie bij Madame Tussaud nadat een journalist suggereerde dat het wassenbeeld van Warne een wel erg magere weergave was van de echte Warne.

Nog meer? In 1999 werd Warne beboet nadat hij in een interview had gezegd dat het WK beter af was zonder de aanvoerder van Sri Lanka, Arjuna Ranatunga. Vervolgens zorgde hij voor ophef wegens het beledigen van een teamgenoot. Als 20-jarige werd hij als eerste cricketer van het Australian Institiute of Sport gestuurd. Hij incasseerde 80.000 pond voor een anti-rookcampagne, maar werd vervolgens betrapt met een sigaret in zijn mond. Twee jaar geleden werd hem het aanvoerderschap van het Australische team ontnomen omdat hij een Engelse verpleegster telefonisch de meest perverse dingen had toegefluisterd.

De flamboyante Warne wordt in Australië Hollywood genoemd. Hij is stinkend rijk, speelt in films en reclamespots, verdient groot geld aan een cricketcomputerprogramma en `schonk' vorig jaar zijn naam aan een wijncollectie, the Shane Warne Collection, tot woede van de bierdrinkers die Warne als een van de hunnen zagen. Gelukkig heeft Shane een lieve, bezorgde moeder. Ze adviseert hem zijn haardracht (coupe soleil) en wijst hem voortdurend op zijn toenemende gewicht, zijn bezopen en gezwollen gezicht. Zij zou haar zoon de vochtafdrijvers hebben opgedrongen, dan zou hij er beter uitzien. Arme Shane nam het middel en werd betrapt. Een hopeloos verwende, nog onvolwassen 33-jarige zoon van een overbezorgde moeder, dat is (was?) het sportidool van Australië. Nee, cricket is cricket niet meer. Het is een echte sport geworden met echte sportmensen.