Calexico

Het is de vraag of er zo iets bestaat als `woestijnmuziek'. Als het zo is dan zal die uit Afrika heel anders klinken dan die uit Amerika. En ook daar is het begrip niet eenduidig. Queens of the Stone Age, 16 Horsepower, Calexico; allemaal roepen ze in hun liedjes bij momenten het beeld op van een trillende horizon boven een zinderende vlakte. `Droog', een beetje monotoon, geheimzinnig, dat zijn kenmerken van deze groepen.

Calexico is het meest verfijnd van het stel. De groep uit Tuscon, Arizona, bracht onlangs een nieuwe vierde cd uit, Feast of Wire, en laat daarop horen weer een stap verder te zijn gekomen tot de symbiose tussen Mexicaanse feestmuziek en rustige rockliedjes. Het idee is bekend, want ook op eerdere cd's van Calexico aan te treffen, maar de mate van verwevenheid is nieuw. De instrumentaties op Feast of Wire zijn groots in hun subtiliteit. Trompetten, violen, slide-gitaar en accordeon worden zachtaardig tegen elkaar gevlijd en klinken steeds fluisterend, met een enkele hoofdrol voor een schetterende trompet. Hoe mooi geintegreerd alles ook is, Calexico wordt nooit glad. Daarbij hebben zanger Joey Burns en drummer John Concertino prachtige melodieen geschreven, die soms bijna verdampen in schoonheid en op andere momenten als dwingende meezingers onder je huid lijken te kruipen.

Calexico. Feast of Wire (Labels 581500)