Alleen op de wereld

India is de Remi van de wereld. Laat ik eerst een paar saaie aanwijzingen noemen, om langzaam toe te werken naar de pittige. Wat zei India ook al weer over de dreigende oorlog tegen Irak? Dat die alleen legitiem is na instemming van de Verenigde Naties. Menen ze het? Niet in het minst. Het is een pavlov-reactie uit de tijd van de Koude Oorlog, toen India, in de persoon van leider Jawaharlal Nehru, de kampioen van de `ongebonden landen', de soevereiniteit van de vroegere kolonies met hand en tand verdedigde.

Nee, zegt India nu dus, geen inmenging in Irakese aangelegenheden, maar ze zijn alleen nerveus over de olieprijzen. Volgens de directeur van de Indiase centrale bank is het voor India geen probleem als de oorlog tegen Irak minder dan drie weken duurt. Dat klinkt niet bepaald als een principiële stellingname.

In termen van dollars exporteert een klein land als Nederland vijf keer zoveel als India met zijn miljard inwoners. Dat zegt misschien op zich niet veel, omdat India een enorme binnenlandse markt heeft, maar het zegt wel iets over de economische eenzaamheid van het land.

Al vijftien jaar probeert India de verliesgevende staatsbedrijven te verkopen, maar niemand die ze wil en als er al geïnteresseerden zijn, in de hotels bijvoorbeeld, of de luchtvaartmaatschappijen of benzinepompen, ontstaat onderlinge ruzie in de regeringscoalitie van 25 partijen over wie mag kopen en tegen welke prijs.

Ratan Tata, de grootste industrieel van het land, zei eens dat als hij het voor het zeggen kreeg, hij van India in vijf jaar tijd een rijk land kan maken. Hij heeft misschien nog gelijk ook.

In politiek opzicht is India ook tamelijk in de war. Even groot als China, zo niet groter – want wie houdt de geboorte van al die babytjes in de vele dorpen nu bij – en nog niks te zeggen in het oosten en geen vaste zetel in de Veiligheidsraad. We zijn een heuse kernmogendheid, roept India, maar dat zijn dwergen als Noord-Korea en Pakistan intussen ook.

India beweert een seculiere democratie te zijn, en wie zegt dat het vaakst? De vice-premier L.K. Advani, die nog voor de rechter moet verschijnen wegens zijn persoonlijke aandeel in de verwoesting van een moskee in 1992, omdat die op de geboorteplaats zou hebben gestaan van de hindoegod Rama. Niet de man van wie je meteen gelooft dat hij enig idee heeft wat secularisme betekent.

India is de grootste democratie ter wereld, zegt het land bij tij en ontij, maar het vreemde met deze democratie is dat ze geen oppositie heeft. Niemand die weet waar het land naar toe moet. Wil degene met een visie alstublieft opstaan? Willen we een egalitaire maatschappij, zoals in de tijd van Nehru, willen we een vrije markt en een laisser-faire-economie, willen we de 700 miljoen mensen in de dorpen erbij betrekken? Pardon, we hebben geen idee.

De enige oppositie die India heeft zijn de media, en de eerste de beste die met een geheime camera wist te onthullen hoe de naasten van de minister van Defensie geld aannamen van een fictief bedrijf, is door de Indiase belastingdienst net zo lang belaagd dat hij nu geld moet lenen bij vrienden om het schoolgeld van zijn twee kinderen te betalen.

De minister van Defensie, die aanvankelijk aftrad, is nu in ere hersteld. De minister van Informatie heeft intussen verklaard dat de televisie de godsdienstige pogroms van hindoes tegen moslims niet in beeld moet brengen, omdat het anderen inspireert. Regeren is vooruitzien.

Op cultureel gebied kan India al helemaal de weg niet vinden. De minister van Onderwijs draagt een enorme stip op het voorhoofd, niet alleen om aan te tonen dat hij elke ochtend de goden lastig valt, maar ook waarom hij de geschiedenisboeken ten gunste van de hindoes herschrijft. Feit is dat de man die Mahatma Gandhi vermoordde nu lid zou zijn van zijn partij en dat feit moeten we wissen. Bovendien vindt hij dat astrologie een heuse afstudeerrichting moet zijn en dat hindi de instructietaal op alle scholen moet worden – terwijl India zijn economische voorsprong juist te danken heeft aan het engels.

De 700 miljoen mensen op het platteland zijn uitsluitend stemvee, zowel voor de regeringspartij als voor de oppositie, dus moeten filmsterren opdraven om publiek te trekken bij verkiezingsbijeenkomsten. De mensen komen naar de filmsterren kijken, en ze horen geen woord wat deze leeghoofden te zeggen hebben.

Alle disco's moeten volgens een belangrijke politicus worden gesloten en de hipste meiden die als tiener in minirokjes wandelen, willen later gewoon een gearrangeerd huwelijk. Ook andere absurditeiten gaan rustig door: de invloed van de naakte heilige mannen, die in de ene hand een hasjpijp hebben en in de andere een drietand; het kastenstelsel, wettelijk keurig afgeschaft, en desondanks leidend tot de ergste kwaadaardigheden in de verre dorpen.

De oeroude ayurvedische kennis, die elke ochtend op de radio de mensen voorhoudt dat er een bepaalde pasta is waarmee je elke ziekte kunt bestrijden: van kanker tot zweetvoeten en weet u, als de auto sputtert, kan een beetje pasta in de tank... Nog even en men zou zeggen dat de pasta ook geschikt is om vrouwelijke foetussen te verwijderen, maar daarvoor gaan de Indiërs dus wel naar een moderne kliniek voor een echoscopie en een snelle abortus, als het een meisje betreft, want wie wil nou een dochter?

Natuurlijk heeft India nog wel wat om trots op te zijn: de Indiase vrouwelijke astronaut die laatst omkwam, schaakwedstrijden die door een jonge Indiër worden gewonnen, schoonheidswedstrijden, een film die vorig jaar de oscarnominaties haalde, maar dan maakt India het meteen te bont: de president zei vorige week dat Indiase films tenminste een glimlach brengen op het gezicht van de hongerigen, alsof die glimlach meer waard is dan het stillen van de honger, en filmsterren worden tot ministers benoemd die aan collega-filmsterren de hoogste onderscheidingen geven van het land. Alsof het land op het gebied van wetenschap en literatuur, schilderkunst en muziek verder niets voorstelt. India is zo alleen op de wereld. Er zijn een miljard Remi's en hoe dat goed komt, ik wou dat ik het wist.

ramdas@nrc.nl