Stem des volks

Na Paul van den Berg is de verontwaardigde bevolking aan zet. De reacties lopen over van kortzichtigheden en stemmingsvolle uitspraken, zoals `een vloedgolf van allochtonen' en `veel criminelen in één cel'. De oplossing van volksvertegenwoordiger Eerdmans is het uit huis plaatsen en onderbrengen in een opvoedkundige inrichting. Precies de verhalen die je op elke verjaarpartij kunt aanhoren, en die behalve uitermate vervelend van alle tijden zijn. De stem van het Volk.

De briefschrijvers kan ik verzekeren dat ik als bewoner van de Rotterdamse wijk Delfshaven al veertien jaar geniet van de door iedereen zo langzamerhand verfoeide pluriformiteit. Het is de zindering van veelkeurigheid en zinnelijkheid. Het vloekt en toont regelmatig haar keerzijdes, maar versterkt daarmee het besef onderdeel te zijn van een samenleving waarin je moet leven met vaak onbegrijpelijke en onverenigbare zaken, net als het bestaan zelf. Overzichtelijkheid is slechts schijn, relativering van meegekregen cultuur op z'n plaats; wetend dat dit laatste een bijna verboden uitspraak is.

Net als de reportage in M over de Rotterdamse `grachtengordel' draagt het artikel bij aan het creëren van een atmosfeer waarin een heimelijk verlangen naar weleer, gevaarlijke trekken aan kan nemen. En wie worden er nu echt bang? Mensen uit Ede, Tietjerksteradeel en de Vinex-wijken. Zij lezen de zoveelste bevestiging van hun gedachte over de teloorgang van dit land. De angst en altijd al sluimerende onverdraagzaamheid in de buitengebieden, ook van de grote steden, kent geen grenzen. De televisie en de krant vertellen wel hoe erg het is. Terwijl ik mij dagelijks te voet en per fiets beweeg, ben ik nog nooit beroofd of bedreigd, kom ik 's morgens een paar junks tegen die mij een prettige dag toewensen, en heeft mijn zoon z'n beste crècheherinneringen aan de leidster van Marokkaanse afkomst. Ook dat is maar een perceptie, maar het is even veel waard als die van de heer Van den Berg en zijn supporters.