Scuds vormen groter risico dan in 1991

Westerse inlichtingendiensten menen dat Irak nog over een handvol Scuds beschikt, eigenlijk bestaand uit telkens twee Scuds die, om een groter bereik te krijgen, op elkaar zijn gelast. Sommige van die raketten zouden kunnen zijn geladen met mosterdgas, miltvuurbacteriën of met de zenuwgassen Sarin of VX. Indien een van deze raketten bijvoorbeeld Israël treft, dan is nucleaire vergelding een reële optie. Het gevaar dát het Iraakse regime het sein tot lanceren van massavernietigingswapens zal geven, acht de CIA groter dan in 1991, omdat het in zijn bestaan wordt bedreigd. ,,Reken maar dat, zodra de vijandelijkheden beginnen, anti-Scudmissies de hoogste prioriteit hebben'', meent schout-bij-nacht Stephen Baker, die in de Golfoorlog verantwoordelijk was voor de vliegoperaties vanaf het vliegdekschip Theodore Roosevelt – waaronder de jacht op de Scud-lanceerders.

Tijdens dat conflict, zegt Baker, zagen patrouillerende vliegtuigen meer dan veertig keer de rookpluim van opstijgende Scuds, wat tot acht aanvallen leidde. ,,Maar in totaal werden nul Scud-lanceerders vernietigd.''

De Scud-boxes in het westen van Irak, zegt hij, moeten bij het uitbreken van de vijandelijkheden, als eerste worden ,,gecontroleerd. Daarvoor komen in eerste instantie patrouillerende vliegtuigen in aanmerking die uitkijken naar pop-up-doelen.''

Daarvoor is intussen veel betere apparatuur voorhanden dan in 1991. Behalve de oplettende piloten konden toen alleen waarschuwingssatellieten met warmtegevoelige sensoren de hete uitlaatvlam van de opstijgende Scuds opmerken. De kunstmanen seinden dit vervolgens door naar een grondstation in het midden van de Verenigde Staten. Dat waarschuwde vervolgens het hoofdkwartier in Saoedi-Arabië, dat op zijn beurt bekeek of er nog gevechtsvliegtuigen vrij waren om de Scud-lanceerder te vinden. De sensor-to-shooter keten bedroeg toen soms wel een uur. De lanceerder inclusief de radiowagen en de trucks met raketbrandstof waren dan allang gevlogen.

Volgens Baker is de keten gereduceerd, maar haalt de reactietijd nog niet de beoogde tien minuten tussen eyes on target, het doel gevonden, en steel on target, het doel bestookt. De reactietijd zou kunnen worden bekort door goede samenwerking tussen commando's en gevechtsvliegtuigen.