Recidivist

Verdachte Michiel Smit (26) kwam gistermiddag niet opdagen voor de Rotterdamse politierechter. Zoveel burgermoed was te veel gevraagd van het inmiddels uitgestoten gemeenteraadslid van Leefbaar Rotterdam. Hij liet het liever zijn advocaat opknappen, maar die kon het onheil niet meer afwenden.

Politierechter J. Klein Wolterink veroordeelde Smit wegens vernieling en verzet tegen de politie bij zijn aanhouding tot een boete van 600 euro of 12 dagen hechtenis. Het had nog erger gekund voor Smit, want de officier van justitie had ook nog een week voorwaardelijke gevangenisstraf geëist.

De talrijke mediamensen misten Smit deerlijk in de rechtszaal, maar ook zonder zijn aanwezigheid bleef het een interessante, kleine rechtszaak.

Wat was het geval? Smit was het afgelopen jaar een van die nieuwe, rechtse politici die de burgers, en dan vooral de allochtonen onder hen, in naam van Pim fatsoen zouden bijbrengen. Het moest maar eens afgelopen zijn met de criminaliteit in Nederland in het algemeen en Rotterdam in het bijzonder.

Het leverde Smit veel welwillende publiciteit op, een prominente plek in de fractie van Leefbaar Rotterdam en de tweede plaats op de kieslijst van de Conservatieven.nl van Winny de Jong. Dat ze hem bij Leefbaar Rotterdam, ook na allerlei extreem-rechtse strapatsen, nog zo lang de hand boven het hoofd hebben gehouden, pleit niet voor die fractie.

Bij de politierechter kwamen voor Smit en zijn politieke maatjes enkele lelijke apen uit de mouw. Vorig jaar had Smit op Koninginnedag een ruit vernield van de Pauluskerk, waar dominee Hans Visser voor zijn junks en zwervers zorgt. Vanwaar die vernieling? Smit had vervelende ervaringen met junks gehad, verklaarde hij later.

De officier en de rechter namen hem zijn reactie op zijn aanhouding nog meer kwalijk dan het delict zelf. Iemand van de Pauluskerk had Smit achtervolgd en staande gehouden. Hij verzette zich hevig en volhardde daarin toen de politie hem wilde aanhouden. Hij rukte en trok en pakte een agent bij zijn shirt.

Alleen voor dit incident moest Smit terechtstaan. Maar was het wel de eerste keer dat hij in aanraking was gekomen met justitie? De politierechter dacht van wél. ,,Hij heeft een blanco strafblad'', constateerde hij.

Daarop toverde de officier een verrassend skeletje uit haar dossier: op 6 april 2002 had Smit ook al een delict gepleegd waarvoor hij een boete van 220 euro kreeg.

,,Wat was dat?'' vroeg de rechter.

,,Ook verzet bij aanhouding'', zei de officier.

Het werd steeds duidelijker waarom Smit geen animo had gehad om deze rechtszaak luister bij te zetten met zijn aanwezigheid. De jager op criminelen bleek zelf niet van criminele recidive vrij.

De rechter toonde zich onder de indruk van het eerste delict. ,,De feiten zijn te ernstig om af te zien van straf'', zei hij. ,,Het speelt een grote rol dat hij eerder een vergelijkbaar delict heeft gepleegd.''

Een teleurstelling voor de advocaat die de overvloedige publiciteit al voldoende straf vond voor zijn cliënt.

Smit een slachtoffer van de media?

Niet alleen de lasten, zeggen ze ook in medialand.