Go-Betweens

Je hebt Caroline van The Beach Boys, Carolina van Shaggy en Caroline and I van The Go-Betweens.

Alleen dat laatste is geen liefdesliedje: het gaat over Caroline van Monaco. Zij en Forster zijn allebei geboren in 1959 en in Caroline and I memoreert Forster dat ze daardoor ongeveer dezelfde levensfasen hebben doorlopen. Met het verschil dat zij een prinses is, en Forster een Australische muzikant met een grillig verlopen carrière.

Zijn band The Go-Betweens was populair in de jaren tachtig dankzij hun wondermooie lichtvoetige maar melancholieke popliedjes. Eind jaren tachtig werd de groep opgeheven, en een paar jaar geleden door voormannen Forster en Grant McLennan weer opgericht.

De tweede cd van de hernieuwde Go-Betweens is Bright Yellow Bright Orange. Hierop laten ze horen dat nog altijd niemand kan tippen aan het verfijnde melodieuze en de gelaten weemoed, zoals Forster en McLennan die nu met licht gebarsten stemmen uitdragen.

Het herkenbare van The Go-Betweens schuilt ook nu in de klank van hun liedjes: onopgesmukt en soms zelfs een beetje grauw. Alsof er door licht verveelde muzikanten op een akoestische gitaar wordt gerammeld. Juist dat beetje chagrijn redt de compositie van te grote zoetheid, en plaatst de groep in een lange traditie. Want klonk de Velvet Underground ook niet ronduit `bored'?

The Go-Betweens. Bright Yellow Bright Orange (Clearspot 60211)