Circus

Circus Rayman lijkt als alle andere circussen op de wereld te zijn. Ze hebben clowns, wilde dieren en adembenemende acts. En ze hebben dwergen en veel jonge meisjes die onder meer in de trapeze hangen en stoer op motoren rijden. De film is op de eerste plaats een portret van het circus, hoewel de ondertitel `circusmeisjes in India' anders doet vermoeden.

Circus Rayman, een van de oudste circussen van India, dreigt niet lang meer te bestaan. Omdat het economisch slecht gaat, ronselt de directeur meisjes in Nepal, of in de allerarmste gebieden van India. Omdat de ouders van de kinderen vaak een schuld hebben, verkopen zij de in leeftijd van vier tot 24 variërende meisjes aan het circus. Daar krijgen ze een contract voor vijf jaar, zakgeld, eten en onderwijs in diverse varietévormen. Het geld wat over is, wordt weer naar de ouders gestuurd.

Starkiss portretteert een aantal van deze gekochte vrouwen. De een heeft het erg naar zijn zin, de ander wil liefst zo snel mogelijk weer naar huis. De louche circuswereld en de leefwereld van de artiesten wordt goed geschetst. Maar helaas wordt niet duidelijk waarom deze kinderen juist speciaal in Nepal worden gekocht, noch zien we interviews met ouders die hun kind verkocht hebben. Waarom deden zij dit? Vrolijk wordt je niet van Starkiss. Mensenhandel blijkt heel normaal te zijn, en dwergen zullen altijd als freaks gezien worden. Iedereen blijkt gevangene van het circus.

Starkiss: circusmeisjes in India. Regie: Chris Relleke en Jascha de Wilde. In 10 bioscopen (Docuzone)