Staatsschuld

In het artikel van Brakman en Van Witteloostuijn, `Staatsschuld hoeft helemaal niet in één generatie afgelost' (NRC Handelsblad, 7 februari), staat een merkwaardige gedachtekronkel. De auteurs stellen dat tegenover de schuld van elke pasgeboren baby een (bijna) even grote aanspraak op die schuld bestaat. En dus mag die staatsschuld best blijven bestaan.

Ze gaan voorbij aan het feit dat de rente op de aanspraak (obligaties) betaald wordt uit belastinggeld, dat diezelfde baby weer moet opbrengen. In het meest voorkomende geval zal de baby geen obligaties bezitten, en betaalt dus via de belasting de rente aan zijn wel-bezittende buurman. En dat zonder er iets voor terug te krijgen.

Niet alleen presenteren de auteurs onze kleinkinderen een sigaar uit eigen doos, ze moeten ook nog renteloos geld aan de staat uitlenen, ook al hebben ze zelf geen vermogen.