The Bigger Lovers

Popplaten worden geacht bij eerste beluistering meteen in de smaak te vallen. Maar juist de op het eerste gehoor tegenvallende muziek blijkt op de lange duur beter, onverslijtbaarder. Honey In The Hive leek in eerste instantie te braaf, te slapjes, maar blijkt bij nader inzien een meesterwerkje. Niet slap, maar dromerig. Niks braaf: onschuldig.

Neem het lyrische van R.E.M. en de onschuld van de Beach Boys. Dan krijg je de tijdloze schoonheid van You're In Love Again, melodieuze, jingeljangel gitaarpop die nu eens niet aan de Byrds refereert. Er wordt gezongen met zo'n typische, enigszins slome Californische stem, en gedroomd over mooie, lieve, onbereikbare meisjes. En nu het toch over Californië en meisjes gaat: Carl Wilson, de in '98 overleden Beach Boy, blijkt op deze plaat gereïncarneerd te zijn in zanger Scott Jefferson. Minivan Blues is een prachtig lied, geen idee waar het over gaat, want hoor maar: daar staat Carl, in z'n vertrouwde Hollywoodstudio. Hij zingt met veel echo, begeleid door een tingeltangel piano. `Nailed to earth, I'll stay', vermeldt het boekje als veelzeggend motto van dit huiveringwekkend melancholieke lied.

Elf vederlichte liedjes, het een nog mooier dan de andere: nadeel is dat je zo gegrepen wordt door de schoonheid van het volgende dat je het vorige ogenblikkelijk weer vergeet. Maar wat geeft 't als het als zand tussen de vingers wegloopt? Daarvoor is de herhaalknop uitgevonden.

The Bigger Lovers: Honey In The Hive. Munich Records MRCD 232