Rico bevestigt de topstatus van de Hollandse reggae

Het bewijs stapelt zich op: Nederlandse reggaebands behoren tot de beste ter wereld. Na Doe Maar, Postman, Beatbusters en Beef graven de onder een Amsterdamse brug repeterende Rude Rich & the High Notes nog dieper in de Jamaïcaanse historie van ska, rocksteady en reggae. Dat doen ze zeer geloofwaardig; strak in het pak en hechter dan Britse ska-revivalisten Madness en The Specials ooit hebben geklonken. Zanger Tobias Breekveldt beheerst de hoekige ska-dansjes tot in de finesses en bij de muzikale troeven van de High Notes behoort een driekoppige blazerssectie, waarin de dwarsfluit een opvallende rol speelt.

Rude Rich & the High Notes betuigen hun liefde voor de wortels van de reggae niet alleen op eigen kracht. Ze halen ook hun Jamaicaanse helden naar Nederland voor gezamenlijke optredens in de uiterst subsidiewaardige maar zelf gefinancierde serie History of Ska, Rocksteady & Early Reggae. Na een tournee met Godfather of Rocksteady Alton Ellis kwam dit weekend de 68-jarige Rico Rodriguez over uit Engeland, de trombonist die als muzikant bij de befaamde Studio One van producer Coxsone Dodd aan de wieg stond van talloze reggaeklassiekers. Met Don Drummond introduceerde Rico de trombone als solo-instrument in de Jamaïcaanse muziek. In 1977 schreef hij de klassieke reggae-elpee Man From Wareika op zijn naam, die nu nog een groot deel van zijn live-repertoire levert.

Rodriguez had er al een halve muzikantenloopbaan op zitten, toen hij eind jaren zeventig door The Specials werd betrokken bij de Britse ska-revival. Nog steeds is hij dezelfde innemende verschijning, schuchter lachend achter zijn enorme schuiftrompet. Op zijn leeftijd mag hij niet meer de meest energieke toeteraar zijn, maar hij blijft toonvast en gaf in een dampend Patronaat op bewonderenswaardige manier leiding aan de uitstekend ingespeelde discipelen van de High Notes. De combinatie was briljant: een strak en gedragen blazerstrio waaruit de trombone zo nu en dan tevoorschijn kwam als een schetterende scheepstoeter.

Juist het feit dat Rico soms een beetje schor en wankel boven het geheel uit kwam, gaf authenticiteit aan muziek die op plaatjes uit de jaren zestig ook nooit helemaal glad klonk. Al te puristisch gingen ze ook weer niet met de geschiedenis om, want de tekst van Jungle beat werd voor het enthousiast meebrullende publiek aangepast in: `You must be crazy, to say you dont like the Reggae Beat!'

Het moet gezegd dat het voorprogramma van Rude Rich & the High Notes zonder Rico eigenlijk minstens zo leuk was, omdat zijn trage instrumentale muziek afgezien van enkele spreekkoren de aanstekelijkheid miste die de opzwepende zang geeft aan skamuziek. Na deze unieke optredens met Rodriguez, die ook al meedeed op hun cd Change The Mood, is het een prettige gedachte dat Rude Rich & the High Notes wekelijks op de Nederlandse podia te vinden zijn. Een betreurenswaardig festivalorganistor die er niet in slaagt om ze te boeken, deze zomer.

Concert: Rico & the High Notes. Gehoord: 7/2 Patronaat. Haarlem.