Frank Morgan leeft nog en hij speelt nog

In de week dat zijn grote held Charlie Parker overleed (maart 1955) maakte Frank Morgan als 22-jarige zijn eerste plaat. Vervolgens bleef het zo lang stil dat, toen die plaat later werd herperst, iedereen aannam dat ook hij inmiddels dood was. Maar toen in '86 het boek Lost Heroes van Fred van Doorn verscheen, kon deze schrijver op de valreep melden dat altsaxofonist Frank Morgan als door een wonder was herrezen en zelfs een tweede plaat had afgeleverd.

In de jaren daarna haalde Morgan niet alleen haastig een deel van de schade in – acht lp's in ruim drie jaar – maar werd ook duidelijk waar die door veroorzaakt was. Behalve de muziekstijl van Charlie Parker had Morgan net als vele andere `boppers' ook diens levenstijl overgenomen met alle `drugs-related problems' van dien. Parker boette met een vroege dood, de rouw die Morgan uit de running hield duurde bijna dertig jaar.

Dat Frank Morgan op zijn 69ste nog altijd `in' Parker is, was in het BIMhuis zonneklaar. Naast Cherokee, dat Parker destijds tot nieuw leven bracht, staan twee van `Birds' grootste bluesstukken op het repertoire: Now's the Time en Parkers Mood. Het samenspel met trompettist Tom Kirkpatrick is rafelig, net zoals bij Parker vaak het geval was. En soms is het uitsluitend aan het trio van pianist Rein de Graaff te danken dat de saxofonist niet uit de bocht vliegt.

Dat Morgan desondanks indruk maakt is behalve aan zijn inzet te danken aan zijn flageoletten, goed geplaatst en verbazend zuiver. Plus zijn vastbeslotenheid om het toch een beetje anders te doen dan `Bird', die vanuit de jazzhemel ongetwijfeld naar hem luistert. Zoals duidelijk wordt in Round about Midnight van Thelonious Monk waarin de kleine en kromgetrokken Morgan, wetende dat hij niets te verliezen heeft, zich gooit als een roekeloze puber. De luisteraar zit benauwd op de punt van zijn stoel, ademt mee met de `valse lucht' die Morgan met hoorbare moeite door zijn saxofoon perst, hoopt van harte dat hij het haalt en en slaakt ten slotte een ontspannende zucht.

Hoe moeilijk het is om verloren jaren in te halen blijkt nog sterker als het concert voorbij is. Alle musici zijn al weg behalve Frank Morgan zelf. Hij blijft drentelen op het podium alsof hij hoopt op extra onthaal, een fanatieke handtekeningenjager of de zoen van een dame. Ten slotte steekt hij dan maar zelf zijn hand uit naar een jongen van een jaar of twintig. Net zo oud dus als hij destijds was toen zijn eerste plaat verscheen met onder andere Get Happy erop. Hij sloft naar achteren en je leeft met hem mee: er is tegen alle verwachtingen in toch nog iets van terechtgekomen.

Concert: Frank Morgan, Tom Kirkpatrick, trio Rein de Graaff. Gehoord: 7/2 BIMhuis Amsterdam.