Adoptiekinderen

Als moeder van een geadopteerde dochter vind ik het vreemd dat de Vereniging Wereldkinderen meent dat het aantal kinderen voor adoptie afneemt (NRC Handelsblad, 1 februari). Er zijn, zelfs in Europa, genoeg kinderen die voor adoptie in aanmerking kunnen komen. Maar als je niet zoekt, of geen nieuwe, zoals Wereldkinderen dat noemt `kanalen' aanboort, is het makkelijk te zeggen dat sprake is van een afname.

Er is een manier om de wachtlijst bij Wereldkinderen te bekorten. Er zijn mensen die zelf hun adoptie willen en kunnen regelen, omdat ze contacten hebben of leggen in het buitenland, of omdat omstandigheden hen daartoe dwingen. Als deze mensen met open armen bij Wereldkinderen ontvangen zouden worden en deze aspirant-adoptiefouders ruimhartig, maar uiteraard binnen de regels, geholpen zouden worden dan is er meer ruimte voor die mensen die dit niet kunnen of willen. Nu worden deze `zelfdoeners' vaak ontmoedigd.

Ook de zo genoemde koerswisseling van Wereldkinderen, een kind opvangen in de regio, is een loffelijk streven, maar of dat per definitie in het belang is van het kind? Extra geld en projecthulp is altijd noodzakelijk, zeker voor die kinderen die tot een leven in een kinderhuis veroordeeld zijn. Er zijn echter kinderen die om diverse redenen niet in hun eigen land geadopteerd zullen worden, bijvoorbeeld kinderen die behoren tot bevolkingsgroepen die gediscrimineerd worden. Voor hen is buitenlandse adoptie vaak de enige mogelijkheid.