VVD'er Elias

Natuurlijk: een dagboek is puur persoonlijk, ook van een onaangenaam persoon als Ton Elias (Z, 18 januari). We mochten een rechtvaardiging lezen van zijn SBS-tv-programma. We mochten lezen hoe deze topnetwerker (top Aegon, top bedrijfsleven), geheel onbevangen terug mocht keren in zijn oude stiel om samen met ex-internetbelofte Maurice de Hond een spraakmakend verkiezingsprogramma voor de ongeletterden te maken. In vogelvlucht mochten wij, bezorgde televisieconsumenten, meemaken dat hij er waarde aan hecht dat zijn kinderen goede boeken lezen en dat hij over zijn collega-journalisten het oordeel klaar heeft (en wat dacht u, positief of badinerend?). Het dagboek laat zien hoe iemand met duidelijke VVD-sympathieën zijn rol als journalist misbruikt om een nauwverholen stemadvies uit te brengen. De wijze waarop Wouter Bos in zijn programma voorzien werd van rabiaat rechtse snookertafeldoctrines gaf ook in zijn redactie aanleiding tot de uitspraak dat hij echt te ver ging. Zijn fluweelzachte bejegening van Jan Peter Balkenende mag geïnterpreteerd worden als een duidelijke politieke stellingname. Dit van zowel Elias als De Hond. En weer mag dan gedacht worden: hoeveel is een stem waard als die blijkbaar gekocht kan worden bij de commerciëlen? Want ging het daar niet om de reclamecenten eromheen? En laat me nou niet vragen wie de commerciëlen als een goed alternatief voor de publieken zag.