Het dametje

Een oud dametje met handtasje dat uit de opera komt en naar het metrostation loopt voelt zich niet safe, en gelijk heeft ze. Deze opmerking komt uit de mond van Paul Schnabel, vaste columnist van het maandblad Opzij, zo meldt Warna Oosterbaan (Z, 18 januari). En de aansporing van deze en andere wetenschappers luidt: Doe Wat... Wat kan nu het oude dametje doen? Niet meer naar de opera gaan, bijvoorbeeld, en de inhoud van haar handtasje uitgeven aan kogelvrij glas vanwaar achter zij haar geraniums kan zien opgroeien en openbloeien. Met op de achtergrond wellicht de cd van de door haar zo beminde operasterren. Zij zou zich een enkele keer kunnen laten vergezellen door een kleindochter met de bruine judoband die alle angstgevoelens wegneemt. Zij zou..., ik zal ze u besparen, de vele mogelijkheiden die het oude dametje heeft als ze zo dom blijft om deel te nemen aan een facet van cultuur in een stad vol barbarij. Want één ding is zeker: dom is ze. Wie gebruikt er nu een Pas-65 als ze die leeftijd allang gepasseerd is, wie reist er nu op roze strippen bij nacht en ontij? Het is zeker dat zo iemand recht heeft op het verkleinwoord uit de mond van de hooggeleerde, net zoals het bij haar leeftijd (en sekse?) passende voorwerp om de strippen te bewaren: een tasje. DOE WAT. Het wordt inderdaad hoog tijd om wat te doen, in dit geval te denken aan een gewone bejaarde met rugzak of tas, gewapend met een gsm. Het wordt hoog tijd niet langer te denken in sjablonen, en vooral om een ander geen angst aan en de slachtofferhulp in te praten. Graag wil ik een lans breken voor de kwaliteit van leven van vrouwen, geen dametjes, die nog fit genoeg zijn om te genieten van culturele manifestaties, ver van huis, misschien, maar graag ook ver van de betutteling die een zaal of een perron met een hoog geriatrisch gehalte kennelijk oproept.