Baas tot in de wc

Sophie de Klerck (37), fulltime persvoorlichter bij een internationaal bedrijf, is moeder van Max (5) en Tom (2) en woont samen met Mark (39). Column over een druk vrouwenleven.

,,Goh, heb je de ochtend vrijgenomen?'' bitst mijn vreselijke assistente als ik om half tien onze kamer binnenstorm. Gewoonlijk begin ik om half negen. Maar mijn Mark moest voor onderzoek het archief in, daarom heb ik de kinderen naar school gebracht. Twee jongens kleden, voeden en zonder pindakaaswangen bij hun juf afleveren – het voelt als een halve werkdag. ,,Doe je de groeten aan de mensen op je werk?'' had Max nog lief gezegd. In plaats daarvan bits ik nu terug tegen mijn vreselijke assistente die geen kinderen heeft: ,,Als je content produceert maakt het niet uit van hoe laat tot hoe laat je werkt. Trouwens, je had me kunnen bellen als je het niet alleen aankon.''

Om op te vrolijken loop ik naar de koffieautomaat waar altijd wel een collega te vinden is voor smalltalk. O nee, het is Jack, de praatzieke Amerikaan. Te laat, hij heeft me gezien. ,,Really, Sophie, je moet komen kijken naar de website die ik ontwikkeld heb voor ons nieuwe global project''. Ja Jack, graag, maar nu even niet. ,,Busy, busy, you know.'' Snel vlucht ik richting toilet. Tot mijn schrik loopt Jack al doorpratend mee. In de spiegel zie ik ons samen naast de tamponautomaat. Hij gaat toch niet mee de wc in? Als ik de wc-deur heb dichtgetrokken hoor ik, door die dichte deur: ,,Die site wordt een geheid succes.'' Dan blijft het stil. Voor de zekerheid tel ik tot honderd voor ik het toilet verlaat. Goddank, hij is weg.

Dan maar e-mails checken. Het zijn er weer veertig. Vroeger probeerde ik alles te lezen. Zat ik tussen tien en twaalf 's avonds mijn e-mail te verwerken, bij een kaars en een glas wijn. Of in het vliegtuig, offline. Tegenwoordig lees ik alleen nog de berichten waarop ik word afgerekend. De rest delete ik onmiddellijk. Verbazingwekkend hoeveel zaken zich vanzelf blijken op te lossen. Verder is mijn stelregel: pers onmiddellijk een reactie, het management binnen een uur, regiorapporteurs binnen 24 uur.

`Please advise.' Een collega stuurt een conceptpersbericht ter beoordeling. Straks afhandelen. Mijn CEO retourneert een persbericht. ,,Wil de inhoud naar een hoger niveau brengen.'' Oftewel: je hebt er niets van begrepen. Zo gaat het altijd. Ze briefen je een half uur en pas als ze lezen wat ze verteld hebben, realiseren ze zich wat ze niet verteld hebben. Vraag mijn vreselijke assistente een afspraak te maken met de CEO. `Please handle.' Een collega zendt conceptnotulen van een vergadering. Of ik die even wil aanpassen. Ik peins er niet over. Ben niet eens bij de vergadering geweest. `Handle yourself.'

Ha, een uitnodiging van Tezamen, mijn club van voormalig studiegenotes, voor ons maandelijkse culturele uitje. Naar toneel, Festen nog wel. Helaas, moet weer afzeggen wegens werktrip naar Londen. Mailtje van mijn vriendin Tess. `Wist je dat Barbie, als ze een levende vrouw was, alleen op handen en voeten zou kunnen lopen, want met haar proporties zou ze niet rechtop kunnen staan! Ga je mee winkelen, vanavond, Agnes B heeft nieuwe collectie.' Bedenk dat ik nog een skipak moet kopen voor Max. Hoe zou het met de jongens zijn? Gelukkig piept mijn GSM. Een journalist, onmiddellijk actie vereist.

    • Sophie de Klerck