Alle Koreanen trots en blij achter één vlag

Als er op het laatste moment geen roet in het eten is gegooid hebben sportlieden uit Noord- en Zuid-Korea vandaag weer broederlijk achter één vlag aangelopen bij de sluitingsceremonie van de Aziatische Winterspelen, net als tijden de opening een week geleden. ,,Wij zijn blij en trots om samen te zijn want we zijn nu eenmaal één volk'', zei de Zuid-Koreaanse atlete Kim Ja-youn die tijdens de openingsceremonie met een noordelijke collega de `eenheidsvlag' binnendroeg.

Tijdens de wedstrijden zelf, in de Noord-Japanse provincie Aomori, registreerden televisiecamera's deze week hoe atleten uit Noord en Zuid gezamenlijk elkaars teams aanmoedigden. In onbewaakte ogenblikken leken er op de tribunes zonder problemen nieuwe vriendschappen op te bloeien tussen de atleten uit de vijandige landen. Een onvoorbereide toeschouwer kan zich bij zulke beelden afvragen waarom de splitsing niet al lang geleden is opgelost. Waarom staat men op het Koreaanse schiereiland tot de tanden gewapend tegenover elkaar, terwijl men hier zo makkelijk met elkaar omgaat?

De Zuid-Koreaanse ijshockeyspeelster Hwang Bo-young heeft de grote barrières tussen de twee landen tijdens deze spelen echter aan den lijve ondervonden. Hwang was tot voor kort lid van het Noord-Koreaanse nationale team, maar vluchtte in 1999 via China naar het zuiden. Nu stond ze als Zuid-Koreaanse speelster tegenover haar vroegere teamgenoten en vriendinnen op het ijs. Jarenlange vriendschap ten spijt, Hwang was voor de Noord-Koreaanse speelsters niet meer dan lucht.

,,Als de wedstrijd voorbij is wil ik ontspannen met mijn vroegere vriendinnen praten'', had Hwang deze week voor de wedstrijd gezegd. Er kwam niets van terecht. Na afloop van de wedstrijd reden de speelsters in lange rijen langs elkaar om elkaar een hand te geven. Hwang reed als laatste in de Zuid-Koreaanse rij, wellicht omdat ze dan meer kans zou hebben enkele woorden te wisselen.

Voor de Noord-Koreaanse speelsters bestond Hwang niet. Haar oude vriendinnen reden met een stalen gezicht langs haar heen zonder haar een hand te gunnen. Hwang was gefrustreerd door deze houding. Zo zei ze na afloop: ,,Ik heb alleen mijn land weggegooid, niet mijn vrienden.'' Voor de voormalige vriendinnen bleken de politieke verhoudingen echter sterker dan de mogelijke persoonlijke gevoelens voor Hwang. `Eén volk' zegt men aan beide kanten van de grens. Wellicht moet men er aan toevoegen: `eens een verrader, altijd een verrader'. Oh ja, de Noord-Koreaanse ijshockeydames veegden de zuiderlingen met 10-0 van het ijs. Geheel politiek correct zei de noordelijke aanvoerder na afloop: ,,De pijn om het strijden tegen ons eigen volk is groter dan de vreugde over de 10-0 overwinning.''