Straf

Onlangs ontving ik een brief van God. God schreef mij het volgende:

,,Geachte heer Pam, het is met de grootst mogelijke moeite dat ik mij tot u richt, want ik weet uit uw publicaties dat u niet bepaald sympathiek staat tegenover mij en tegenover mijn godsdiensten. Niettemin wend ik mij tot u, omdat u naar mijn overtuiging van een aantal religieuze zaken meer begrijpt dan veel van mijn volgelingen.

Zoals u ongetwijfeld weet, heb ik onlangs Paus Johannes II ingefluisterd dat ik, God, mij in walging heb afgekeerd van de mens en van de wereld. Helaas geloofde niemand de paus, maar misschien geloven de mensen wel het verhaal dat ik u nu rechtstreeks vertel. In ieder geval is er vorige week iets gebeurd waarin maar weinigen mijn Hand hebben herkend, maar dat toch niet had plaatsgegrepen zonder mijn tussenkomst. Doe ik eindelijk weer iets, zien de mensen het niet!

Hoewel ik mij niet meer met de wereld bemoei, zult u begrijpen dat mijn handen af en toe jeuken, vooral als ik getuige ben van nog meer slechtheid en stupiditeit. Soms zou ik wel willen ingrijpen met een ouderwetse straf: met een overstroming of een orkaan, met een vreselijke pestepidemie of met een verdoeming tot in het twintigste geslacht. Maar zoiets doet een God van tegenwoordig niet meer. De God van nu staat daarboven. Hij straft niet meer zo hardvochtig, dat wordt ook hierboven tegenwoordig als uit de tijd ervaren. Zelfs het neerstorten van een vliegtuig of een ruimteschip zit niet meer in mijn portefeuille. Het enige wat de God van nu nog doet, is af en toe een beetje bijsturen, maar dan alleen nog in het positieve.

Als God zat ik dus met probleem.

Wellicht zegt de naam Leen van Dijke u iets. Leen van Dijke was iemand die in de Kamer zat voor de ChristenUnie, een partij die ik vanwege haar ideologie natuurlijk altijd met belangstelling volg. Ik verwacht van een partij die zich christelijk noemt en die zich dus tooit met de naam van mijn zoon, dat zij zal handelen in mijn geest. Maar deze Leen van Dijke heeft in het verleden homo's met opzet gediscrimineerd door ze met dieven te vergelijken. U begrijpt dat ik zo'n homofoob hierom verschrikkelijk heb willen straffen. Ik heb hem de vreselijkste ziektes en verschrikkelijkste plagen willen sturen. Maar zoiets doet een moderne God niet meer. Mijnheer Pam, ik kon wel huilen!

Maar gelukkig heeft de aartsengel Gabriël mij een plannetje ingefluisterd. `Heeft u, Gij eeuwig Grote en Goede', zei Gabriël, `wel eens gehoord van het fenomeen voorkeurstemmen? Dat is even effectief als aids, pest, honger en ziekte bij elkaar.' Toen is mij door de aartsengel uitgelegd dat als een ander op de lijst van de ChristenUnie genoeg voorkeurstemmen zou krijgen, deze ander de plaats zou innemen van die homohater Leen van Dijke. Die Van Dijke zou in dat geval uit de Tweede Kamer worden gedonderd. Het was alleen een kwestie van even influisteren, en u weet dat is voor God wel het allerminste probleem.

Vandaar dat op de dag des Heeren, januari de 22ste, van het jaar 2003 na Christus, maar liefst 19.682 Nederlanders een voorkeurstem hebben uitgebracht op de volkomen onbekende Tineke Huizinga, lid van de ChristenUnie, zodat deze mevrouw Huizinga, geboren Heringa, werd gekozen als lid van de Tweede Kamer, waardoor de nummer drie van de lijst, de homohater Leen van Dijke, uit ons parlement werd geknikkerd.

Goed zo, opgeruimd staat netjes.

Meneer Pam, aan u de taak om wereldwijd bekend te maken dat wat Leen van Dijke is overkomen, niets anders is dan de straf van God!''