De zweep over multi-culti

Klinkt dit erg braaf? Lone star is een genuanceerd portret van een multi-etnische samenleving. Ja hè?

Lone star ís ook een beetje braaf. Of misschien valt het nu alleen meer op doordat, buiten de 2 uur en 15 minuten die de film duurt, de zweep over de multiculturele samenleving wordt gelegd, alsof het een paard is dat maar niet lopen wil. Het is een ding geworden, en niet een conditie waarin het individu zijn eigen keuzes moet maken en zijn eigen weg moet gaan. Een drama, waar critici achteroverleunend naar kijken, alsof het hun niet aangaat, en waarvan ze dan zeggen dat het hun niet bevalt.

Christopher Null bijvoorbeeld, op een internet-filmsite, vindt Lone star een ongelooflijke puinhoop. Regisseur John Sayles ,,probeert elk raciaal thema dat je maar kunt bedenken, in deze ene film te proppen''. En dan komt Null met twee voorspellingen. ,,1) De meeste critici zullen loftuitingen uit hun mond laten druipen en 2) vrijwel niemand zal willen betalen om deze film te zien.''

Null kreeg niet helemaal gelijk, – de film is met 12 miljoen dollar recette ruim uit de kosten gekomen – maar zijn eerste punt klopt. Critici hebben Sayles uitgebreid geprezen. En terecht. Want tegen het inderdaad nogal schematische decor van elke denkbare kleurtegenstelling beweegt zich sheriff Sam Deeds, op zoek naar de naam van het skelet dat op zijn grondgebied (Texas, tegen de Mexicaanse grens) is gevonden en naar de naam van de moordenaar.

Deeds is wat je noemt een glansrol van Chris Cooper, vooral bekend als de fanatiek-homohatende buurman uit American Beauty. In deze rol laat Cooper het tegenovergestelde zien. Sheriff Deeds berust in zijn bestaan na een portie teleurstellingen: een gebroken tienerliefde, een mislukt huwelijk en de geest van zijn perfecte vader, de oude sheriff, die hem in de schaduw stelt. ,,Zoals je vader maken ze ze niet meer'', zeggen zijn plaatsgenoten steeds. ,,En mijn moeder was een heilige'', vult Deeds dan aan.

Met de lome tred van Deeds als tempo en met naadloze flashbacks als klemtonen kruipt de spanning in Lone star omhoog. Steeds verder zoomt de camera in op de hoofdpersonen Deeds en zijn oude liefde Pilar (Elisabeth Peña). En als we dichtbij genoeg zijn, zijn alle schema's, is alle decor, zijn alle kleuren weggevallen en blijven alleen twee individuen over die zelf moeten kiezen wat ze doen.

Lone Star (John Sayles, 1996, VS). Ned.1, 0.43-2.52u.