De hondengroep

Er waren eens zo'n 200 puppies die op een hondenschool zaten. De beste en leukste puppy was Wispar. Hij deed altijd goed zijn best en haalde altijd een `zeer goed'. De anderen kregen meestal een `goed' of een `voldoende'.

Maar op een dag ging het mis met Wispar – hij kreeg een `voldoende' en de anderen een `zeer goed'. Dat was raar. Hij vroeg aan de juf wat hij fout had gedaan. De juf zei: ,,Niks.'' Wispar had het gevoel alsof het een dief was die zijn echte juf had gepakt. Hij vroeg aan de juf wat haar naam was, maar de juf zei geen Stip maar Vlek. Het was echt heel raar.

Toen zag Wispar op een dag een mevrouw. Ze herkende Wispar meteen en dat was zijn eigen juf. Ze zei dat hij een nepjuf had en Wispar zei dat zij hem een `voldoende' had gegeven. De Stip zei: ,,Je moet haar pakken met een paar andere puppies en vraag Kluif, Stoof en Stippeltje of ze je willen helpen.'' ,,Oké juf'', zei Wispar. De andere puppies zeiden: ,,Oké, wij doen mee.'' Ze gingen de volgende dag met zijn vieren naar de juf en zeiden: ,,Wil jij meekomen? We hebben iets heel leuks geoefend.'' ,,Oké'', zei de juf. ,,Ik kom mee.'' Op de gang trokken ze aan haar haar. Het was nephaar. Toen ze haar kleren uittrokken zagen ze dat ze een Doberman was.

De echte juf kwam terug naar haar echte school. ,,Dat was een gelukje'', zei ze. Wat er met de Doberman is gebeurd dat weet niemand echt heel zeker.

Eigen verhaal van Rokaya Gomaa, 9 jaar, uit Amsterdam