Saddam moet vastberadenheid voelen

Wall Street Journal

Colin Powell heeft er gisteren geen twijfel over laten bestaan dat Bagdad doorgaat met het bedriegen van de wapeninspecteurs en dat inspecties de inspanning van de Verenigde Naties om Irak zich aan de verplichtingen van de Veiligheidsraad te laten houden, niet verder brengen. Voor hen die een `smoking gun' wilden zien om het gebruik van geweld te rechtvaardigen, is een hele artillerie van overduidelijk bewijs getoond. [...]

Geen zinnig mens zal blij zijn met het vooruitzicht dat er oorlog komt, met alle kosten van dien, vooral menselijke, en al zijn onzekerheden. Maar niemand kan meer zekerheid vragen dan het bewijs dat gisteren is getoond. Daaruit blijkt dat we te maken hebben met een werkelijke bedreiging voor de veiligheid van miljoenen Europeanen en Amerikanen, en dat elke alternatieve manier om Saddam aan te pakken is geprobeerd, maar mislukt.

New York Times

[...] Het besluit van president Bush om minister Powell de zaak van zijn regering voor de Veiligheidsraad te brengen, toont aan dat hij op een wijze manier rekening houdt met de internationale opinie. Sinds Bush' eigen toespraak tot de Verenigde Naties, afgelopen september, heeft hij zich gehouden aan zijn afspraak om via de Veiligheidsraad te werken. Nu de crisis ernstiger wordt, moet hij er alles aan doen om de raad het voortouw te laten nemen.

De Veiligheidsraad, het Amerikaanse volk en de rest van de wereld hebben de plicht Powells presentatie zeer nauwkeurig en zeer ernstig te bestuderen. Omdat de gevolgen van een oorlog zo vreselijk zijn, en de kosten van de wederopbouw van Irak zo enorm, kunnen de Verenigde Staten zich niet veroorloven de confrontatie met Irak aan te gaan zonder brede internationale steun.

Washington Post

[...] Frankrijk had gisteren een uitwijkmogelijkheid bij de hand. Minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin erkende dat Irak de Veiligheidsraad trotseerde en het consequente tekortschieten van inspecties, en hij stelde daarna dat de wereld moet reageren door ... meer inspecteurs te sturen. Dit kan amper worden gekenschets als de ,,ernstige gevolgen'' die Parijs formeel op 8 november heeft ondersteund. Maar minister De Villepin meende in feite dat inbinden te preferen is boven oorlog. Zeker, oorlog moet altijd de laatste toevlucht zijn, maar de Franse oplossing biedt geen geloofwaardig pad voor de ontwapening van Irak. De ervaring van twaalf jaar heeft aangetoond dat het onmogelijk is een halsstarrige totalitaire regering met deze middelen van zijn wapens te ontdoen. [...] Door dit voorstel te doen, maken Frankrijk en de landen die het Franse standpunt steunen, de weg vrij voor een andere belangrijke ontwikkeling die ze juist willen tegengaan: de overdracht van verantwoordelijkheid voor het tegengaan van de meest ernstige bedreigingen voor de internationale veiligheid van multilaterale instituties naar de enige supermacht ter wereld.

Die Welt

In oktober 1962 liet de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Adlai Stevenson de Verenigde Naties foto's zien ten bewijze dat Chroetsjov Sovjetrussische atoomraketten liet plaatsen op Cuba.

Met zulke doorslaggevende feiten kwam Colin Powell niet. Zijn bewijzen hebben niet de kracht van een alles onthullend document, en dat kon ook niet. [...] Het belangrijkste bewijs voor de Iraakse duistere praktijken bestaat al lang. Het is Saddam Hussein zelf. Nog steeds weigert de dictator van Bagdad resolutie 1441 uit te voeren en te zeggen waar de als `verloren' gewaande mosterdgasgranaten en scudraketten gebleven zijn die hij tot 1998 aantoonbaar bezat.

Voor minister van Buitenlandse Zaken Fischer en voor de bondsregering is dat geen reden zich bij het westen aan te sluiten, zelfs wanneer de permanente leden van de Veiligheidsraad voor een tweede resolutie stemmen. [...]

Een ding moet de regering, moeten alle Duitsers goed beseffen: het gaat al lang niet meer om het Iraakse gevaar. Het gaat ook om de gevolgen van een `zonder ons' houding. Een uitgesproken `neen' in de Veiligheidsraad, misschien alleen samen met Syrië, zal Duitsland van zijn belangrijkste bondgenoten vervreemden, het westerse bondgenootschappelijk systeem ernstig schaden en het wantrouwen voeden jegens de ,,onzekere Duitsers'' in Europa dat we sinds de tijden van Adenauer niet meer gekend hebben. Grotere schade is nauwelijks denkbaar.

The Times

[...] In de kwestie-Irak is de wereld niet bezorgd over een verzwakte dreiging die doorzeurt uit het verleden. Maar ze wordt geconfronteerd met een gevaarlijke serie-misdadiger, een dictator die menselijk leven even zeer aan zijn laars lapt als hij dat met de internationale rechtsorde doet. `Containment' heeft niet geholpen om hem af te houden van het produceren en verbergen van wapens. En dat, zo zal hij waarschijnlijk denken, maakt het hem uiteindelijk onmogelijk om in te binden. Zelfs indien dat uiteindelijk oorlog betekent, hij moet gestopt worden.

Financial Times

Veel van wat Powell zei was oude informatie, in die zin dat het ging over wapens waarvan de VN-wapeninspectieteams tussen 1991 en 1998 vaststelden dat Irak ze waarschijnlijk verborgen hield. [...] Hij besteedde wijselijk relatief weinig tijd aan door de VS veronderstelde banden tussen Irak en Al-Qaeda. Die zijn nog minder dan overtuigend en voornamelijk opgehangen aan het geloof (de overtuiging) dat ,,ambitie en haat voldoende zijn om Saddam en Al-Qaeda bij elkaar te brengen''. [...] Het is een open vraag of sceptische leden van de Veiligheidsraad na gisteren meer overtuigd zijn. Veel van hen weten dat Irak de beschikking heeft over een arsenaal wapens; hun scepsis stoelt op de vraag of oorlog de beste manier is om met Irak om te gaan. [...]

De komende debatten zullen buitengewoon moeilijk zijn, culminerend in het rapport van Hans Blix volgende week vrijdag. Alleen als hij ondubbelzinnig stelt dat de `inspecteurs route' gelopen is, is er veel kans op consensus voor wat betreft het gebruik van geweld. Maar consensus is wat de VN en de wereld verschrikkelijk hard nodig hebben.

De Standaard

[...] De vraag die rest is of de Verenigde naties erin slagen om enige invloed op het verdere proces te houden. Als dat niet lukt, worden de gevolgen voor de wereld nog onrustwekkender. Er bestaat dan geen instantie meer die namens de wereldgemeenschap tegengewicht kan bieden voor de Amerikaanse economische en militaire hegemonie.

De landen die hun oordeel reserveerden tot er onomstotelijk bewijs zou zijn van een Iraakse dreiging, kunnen niet langer comfortabel langs de zijlijn afwachten. Zij moeten alles doen om de diplomatieke druk op Saddam Hussein maximaal op te voeren. Alleen de Iraakse dictator kan voorkomen dat er nog voor de lente bommen op zijn land vallen. Hij moet de vastberadenheid van de hele wereld voelen. [...]

Le Figaro

[...] Europa, dat politiek niet bestaat, heeft geen andere keus dan de Atlantische samenwerking. Zelfs Frankrijk, dat zwaait met zijn vetorecht, lijkt als we Dominique de Villepin gisteren goed beluisterd hebben, een beetje water in de wijn te doen. De Verenigde Naties zijn op dit moment in handen van de Amerikanen. De inspecteurs zullen niet in enkele dagen het Iraakse `moordwapen' vinden. Het toneelstuk wordt al sinds lange tijd opgevoerd.

Blijft het overtuigen van de publieke opinies, die in meerderheid vijandig staan tegenover de oorlog. Dat was de opgave van Colin Powell. Als hij wellicht overtuigend was voor de boer in Minnesota, hij zal de twijfel bij de Europese boer vast niet hebben weggenomen. Wat maakt het uit. De bevestiging van het Amerikaanse `leiderschap' spot met verschillen. Zij rechtvaardigt alle kruistochten.

El País

[...]Uit de documenten waarvan Washington de internationale gemeenschap eindelijk deelgenoot heeft gemaakt, blijkt voor een waarnemer die er geloof aan hecht, dat Bagdad voor de komst van de inspecteurs van de VN een plan in gang heeft gezet om chemische en biologische stoffen te verbergen en te verplaatsen en dat het die stoffen blijft produceren in mobiele laboratoria. [...] Hoe fragmentarisch Powells bewijzen ook zijn [...] zij zullen degenen voor wie ze bestemd zijn, overtuigen al naar gelang die overtuigd willen worden.

Het uitgebreide curriculum van Saddam laat hem zien als een bedreiging en ontneemt hem iedere geloofwaardigheid. Maar het gevaar dat hij op dit moment vormt, juist volgens het pleidooi van Powell, rechtvaardigt niet een onmiddellijke en in alle opzichten disproportionele unilaterale actie. Oorlog als uiterste redmiddel zou, als hij al nodig zou zijn, in ieder geval de uitdrukkelijke toestemming van de VN vereisen en de legitimiteit die alleen de Veiligheidsraad een oorlog kan geven. Als er ook maar één mogelijkheid bestaat dat een verlenging van het werk van de inspecteurs een confrontatie voorkomt en de meningen binnen het hoogste besluitvormingsorgaan van de VN weer bij elkaar brengt, dan moet Bush zich daarnaar schikken. Een tweede resolutie van de Raad is wat ook zijn nauwste bondgenoten op dit moment nastreven, en het Witte Huis kan niet negeren dat [...] een nieuwe en categorische uitspraak [...] de zaken op het binnenlandse front veel makkelijker zal maken. [...]

Niemand kan de gevolgen van een oorlog in het Midden-Oosten overzien, noch de uitwerking van een Amerikaanse bezetting van Irak op de moslimwereld. Maar er zijn voldoende aanwijzingen om vast te stellen dat de risico's zo groot zijn, dat de optie van een oorlog de allerlaatste mogelijkheid is.