`Irak ontwijkt en en misleidt'

Met behulp van satellietfoto's, opnames van afgeluisterde telefoongesprekken en informatie van overgelopen Irakezen betoogde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell gisteren dat Irak een gevaar voor de wereld is. Saddam in het bezit laten van massavernietigingswapens voor nog een paar maanden of jaren is geen optie, niet in de wereld van na 11 september 2001, zei hij in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Op deze pagina een enigszins ingekorte versie van zijn toespraak.

,,[...] Op 8 november vorig jaar stemde deze raad unaniem vóór resolutie 1441. Het doel van die resolutie was Irak van zijn massavernietigingswapens te ontdoen. Irak was al schuldig bevonden aan een materiële schending van zijn verplichtingen, voortvloeiend uit 16 eerdere resoluties die de afgelopen twaalf jaar zijn aangenomen.

Resolutie 1441 betrof geen onschuldig land, maar een regime dat deze raad in de loop der jaren herhaaldelijk heeft veroordeeld.

Resolutie 1441 gaf Irak één laatste kans om te gehoorzamen, op straffe van ernstige consequenties. Geen enkel lid van de Veiligheidsraad dat die dag deelnam aan de stemming twijfelde aan de aard en de bedoeling van de resolutie of aan de inhoud van die ernstige consequenties als Irak niet zou gehoorzamen.

[...]

Deze raad droeg Irak op te gehoorzamen en zich te ontwapenen, en niet de inspecteurs om te vinden wat Irak zo lang en met zoveel moeite had proberen te verbergen. Inspecteurs zijn inspecteurs; het zijn geen detectives.

Ik heb om twee redenen om deze zitting gevraagd. In de eerste plaats om de voornaamste bevindingen van dr Blix en dr ElBaradei te ondersteunen. Dr Blix rapporteerde op 27 januari jl. aan deze raad dat ,,Irak tot op de dag van vandaag de ontwapening die van het land is geëist nog niet werkelijk lijkt te hebben aanvaard''.

En dr ElBaradei verklaarde dat Iraks rapport van 7 december ,,geen nieuwe informatie bevatte over bepaalde vragen die sinds 1998 onbeantwoord zijn gebleven.''

Mijn tweede doel vandaag is u van aanvullende informatie te voorzien en met u te delen wat de Verenigde Staten weten over Iraks massavernietigingswapens en over de betrokkenheid van Irak bij het internationale terrorisme, wat ook in resolutie 1441 en in eerdere resoluties aan de orde is gesteld.

Ik zou hieraan willen toevoegen dat we de inspecteurs zoveel mogelijk relevante informatie ter beschikking stellen opdat zij hun werk goed kunnen doen.

[...] Wat u gaat zien is een opeenstapeling van feiten en verontrustende gedragspatronen. De feiten en het gedrag van de Irakezen tonen aan dat Saddam Hussein en zijn regime geen enkele poging hebben ondernomen om zich te ontwapenen, zoals was geëist door de internationale gemeenschap.

De feiten en Iraks gedrag laten juist zien dat Saddam Hussein en zijn regime hun pogingen hebben verborgen om meer massavernietigingswapens te produceren.

Om te beginnen zal ik een bandje voor u afspelen. Wat u zult horen is een gesprek dat is onderschept door mijn regering. Het vindt plaats op 26 november vorig jaar, op de dag vóór de hervatting van de VN-wapeninspecties in Irak. Het is een gesprek tuusen twee hoge officieren, een kolonel en een brigadegeneraal van Iraks elite-eenheid, de Republikeinse Garde.

[Het bandje wordt afgespeeld.]

Nu zal ik een paar sleutelelementen uit dit gesprek tussen deze twee officieren analyseren.

In de eerste plaats hebben ze het erover dat onze collega, Mohammed ElBaradei, onderweg is, en dat zij weten waarvoor hij komt en dat hij de volgende dag zal arriveren. Hij komt om op zoek te gaan naar verboden zaken. Hij verwacht dat deze twee heren met hem zullen samenwerken en niets zullen verbergen.

Maar ze maken zich zorgen: ,,We hebben dit omgebouwde voertuig. Wat doen we als één van hen dat ziet?'' Waar maken ze zich zorgen over? Ze zijn bang dat het iets is dat ze niet mogen hebben, iets dat niet mag worden ontdekt.

De generaal klinkt sceptisch: ,,Je hebt er toch niet één, hè?''

,,Ik heb er één.''

,,Waar vandaan?''

,,Uit de fabriek van Al-Kindi.''

,,Wat?''

,,Van Al-Kindi.''

,,Ik kom morgenochtend even langs. Ik ben bang dat er iets is achtergebleven.''

,,We hebben alles geëvacueerd. Er is niets achtergebleven.''

Let eens op wat hij zegt: ,,We hebben alles geëvacueerd.'' We hebben het niet vernietigd. We hebben het niet klaargezet voor inspectie. We hebben het niet aan de inspecteurs gegeven. We hebben het geëvacueerd om ervoor te zorgen dat het er niet meer is als de inspecteurs komen. ,,Ik kom morgenochtend even langs.''

De fabriek van Al-Kindi. Dat is een fabriek waarvan bekend is dat zij betrokken is geweest bij de productie van verboden wapensystemen.

Ik zal u een ander bandje laten horen. Zoals u zich zult herinneren, vonden de inspecteurs op 16 januari jl. twaalf lege chemische raketkoppen. Op 20 januari, vier dagen later, beloofde Irak de inspecteurs dat het er meer zou zoeken. U zult nu horen hoe een officier van het hoofdkwartier van de Republikeinse Garde een officier in het veld instrueert. Hun gesprek vond afgelopen week plaats, op 30 januari.

[Het bandje wordt afgespeeld.]

Nu zal ik een paar elementen uit dit gesprek bespreken.

,,Ze inspecteren toch de munitie die bij jou ligt?''

,,Ja. Om te kijken of er geen verboden munitie bij zit.''

,,Om te kijken of er niet toevallig verboden munitie bij zit?''

,,Ja.''

,,En we hebben jullie gisteren een boodschap gestuurd met de opdracht alle opslagplaatsen op te ruimen, de afvalplaatsen, de niet meer gebruikte opslagplaatsen. Zorg ervoor dat er niets meer is. Onthoud de eerste boodschap: evacueer alles.''

Dit alles maakt deel uit van een systeem om zaken te verbergen, te verplaatsen en ervoor te zorgen dat er niets is achtergebleven.

Iets verderop in deze boodschap zien we de specifieke instructies van het hoofdkwartier: ,,Nadat jullie voldaan hebben aan de opdracht van deze boodschap, vernietig die dan, want ik wil niet dat iemand deze boodschap onder ogen komt.''

,,Oké.''

,,Oké.''

Waarom, waarom? Omdat deze boodschap de inspecteurs zou hebben getoond dat zij hebben geprobeerd zaken te verbergen. Zij wilden niet dat de boodschap gezien werd, omdat zij hebben geprobeerd de opslagplaats leeg te halen en geen bewijzen achter te laten van de aanwezigheid van massavernietigingswapens. En zo kunnen zij beweren dat er niets was, terwijl de inspecteurs kunnen zoeken wat zij willen zonder ook maar iets te vinden.

Deze poging om zaken voor de inspecteurs te verbergen is geen op zichzelf staand geval. Integendeel, dit maakt deel uit van een beleid van misleiding en bedrog dat al twaalf jaar aan de gang is, een beleid dat op het hoogste niveau van het Iraakse regime is uitgestippeld.

We weten dat Saddam Hussein er een `Hoge Commissie voor het Toezicht op de Wapeninspecteurs' op na houdt. Denk daar eens over na. Irak heeft een commissie op hoog niveau om de inspecteurs in de gaten te houden die naar Irak zijn gestuurd om toezicht uit te oefenen op Iraks ontwapening - niet om met hen samen te werken, niet om hen terzijde te staan, maar om hen te bespioneren en hen ervan te weerhouden hun werk te doen.

[...]

We zijn veel te weten gekomen over het werk van deze speciale commissie. We weten nu dat het regime, net vóór de terugkeer van de wapeninspecteurs vorig jaar november, had besloten het oude kat-en-muisspel te hervatten.

[...]

U heeft de gevolgen gezien. Dr. Blix heeft gezegd dat het twaalfduizend pagina's tellende rapport van de Iraakse regering weliswaar omvangrijk was, maar weinig informatie bevatte en vrijwel gespeend was van nieuw bewijsmateriaal. Kan enig lid van deze raad naar eer en geweten de verdediging van dit valse rapport voor zijn rekening nemen?

[...]

Er zijn bevelen uitgegaan naar Iraks veiligheidsdiensten en naar het kantoor van Saddam Hussein zelf om alle correspondentie met de Organisatie voor de Militaire Industrialisatie (OMI) te verbergen. Die organisatie coördineert de activiteiten van Irak op het gebied van massavernietigingswapens. Zorg ervoor dat er geen documenten achterblijven waardoor je in verband gebracht kan worden met het OMI.

[...]

We weten dat Saddams zoon Qusay bevolen heeft dat alle verboden wapens uit Saddams talrijke paleizen verwijderd moeten worden. We weten dat Iraakse overheidsfunctionarissen, leden van de heersende Baath-partij en wetenschappers verboden zaken in hun eigen huis hebben verborgen.

Dankzij aan hen verstrekte inlichtingen hebben de inspecteurs onlangs de hand kunnen leggen op een dramatische bevestiging van deze informatie. Toen zij de huizen van een Iraakse kernfysicus doorzochten, ontdekten zij ongeveer tweeduizend pagina's aan documenten. Hier ziet u dat ze naar buiten worden gebracht en aan de VN-inspecteurs worden gegeven. Een deel van het materiaal is strikt geheim en houdt verband met het Iraakse kernwapenprogramma.

Geef mij antwoord op deze vraag: Moeten de inspecteurs de huizen van iedere overheidsfunctionaris, van ieder lid van de Baath-partij en van iedere wetenschapper in het land doorzoeken om de waarheid te achterhalen, om de informatie te vinden die zij nodig hebben om aan de opdracht van de Veiligheidsraad te kunnen voldoen?

Volgens onze bronnen zijn in een aantal gevallen de harde schijven van computers in Iraakse wapenfabrieken en -opslagplaatsen vervangen. Wie hebben die harde schijven meegenomen? Waar zijn ze gebleven? Wat wordt er verborgen gehouden? Waarom?

Op de vraag van het waarom is maar één antwoord mogelijk: om te misleiden en zaken voor de wapeninspecteurs verborgen te houden.

[...]

We hebben ook satellietfoto's die erop duiden dat er onlangs verboden zaken zijn weggehaald uit een aantal Iraakse opslagplaatsen voor massavernietigingswapens.

[...]

Laten we er eens één bekijken. Dit is een munitieopslagplaats in Taji. Er zijn 65 van dat soort opslagplaatsen in Irak. We weten dat in deze chemische wapens waren opgeslagen. Dit is de plaats waar de Irakezen onlangs nog eens vier chemische raketkoppen vonden.

Hier ziet u vijftien bunkers met gele en rode kaders eromheen. De vier bunkers in rode kaders zijn in gebruik als opslagplaats voor chemische wapens.

Hoe ik dat weet? Hoe ik dat kan zeggen? We zullen nog wat verder inzoomen. Kijk eens naar het beeld links. Dat is een close-up van een van de vier chemische opslagplaatsen. De twee pijlen duiden op de aanwezigheid van duidelijke signalen dat in de bunkers chemische wapens liggen opgeslagen. De bovenste pijl met de tekst `veiligheid' wijst op een voertuig dat kenmerkend is voor dit type bunker. In dat voertuig bevinden zich speciale wachters en speciale apparatuur om in de gaten te houden of er iets uit die bunker lekt. De vrachtwagen die u ook kunt zien is eveneens kenmerkend. Dat is een ontsmettingsvoertuig voor het geval er iets mis mocht gaan. Dit is kenmerkend voor al deze vier bunkers. Die twee voertuigen bevinden zich altijd in het gebied, en als ze niet bij een van de vier bunkers staan, bewegen ze zich eromheen, al naar gelang dat nodig is wanneer er mensen in de diverse bunkers aan het werk zijn.

[...]

Kijk nu eens naar het beeld rechts. U kijkt nu naar twee van deze bunkers, die schoongemaakt zijn. De kenmerkende voertuigen zijn verdwenen, de tenten zijn verdwenen. Alles is opgeruimd. Dit was gedaan op 22 december, vóór de aankomst van het VN-inspectieteam, en onderin het beeld rechts kunt u zien hoe de voertuigen van de inspecteurs arriveren.

De bunkers waren schoon toen de inspecteurs aankwamen. Ze hebben niets gevonden.

[...]

In het volgende voorbeeld kunt u zien welk type geheimhoudingsactiviteiten Irak heeft ondernomen in reactie op de hervatting van de wapeninspecties. In november 2002, toen de inspecties op het punt stonden hervat te worden, bereikten deze activiteiten hun hoogtepunt. Hier zijn drie voorbeelden.

Op deze opslagplaats voor ballistische raketten zagen we dat op 10 november een grote vrachtwagen in gereedheid werd gebracht om onderdelen van ballistische raketten te vervoeren.

Op deze opslagplaats voor biologische wapens verscheen op 25 november, twee dagen vóór de hervatting van de wapeninspecties, deze karavaan vrachtwagens, iets wat we bij deze opslagplaats, die nauwgezet en regelmatig in de gaten wordt gehouden, vrijwel nooit hebben gezien.

Bij deze opslagplaats voor ballistische raketten verschenen, wederom twee dagen vóór de hervatting van de inspecties, vijf grote vrachtwagens met een kraan om de raketten te verwijderen.

Dit soort opruimwerkzaamheden hebben we op bijna dertig plaatsen gezien. Een paar dagen na de aanvang van deze activiteiten verdwijnen de voertuigen en de apparatuur die ik zojuist heb aangewezen weer en gaan de betrokken opslagplaatsen over tot de orde van de dag. We weten niet precies wat Irak heeft verplaatst, maar de inspecteurs waren al op de hoogte van deze opslagplaatsen, dus Irak wist dat ze eraan kwamen.

We moeten onszelf afvragen waarom de Irakezen dit soort apparatuur plotseling, vlak vóór de hervatting van de inspecties, zouden willen verplaatsen, als ze zo graag wilden laten zien wat ze wel en wat ze niet hadden?

[...]

Irak heeft ook geweigerd verkenningsvluchten met U2-vliegtuigen toe te staan, die de inspecteurs een beter idee zouden kunnen geven van wat er vóór, tijdens en na de inspecties verplaats wordt. Deze weigering vormt een directe en specifieke schending van paragraaf zeven van resolutie 1441.

Saddam Hussein en zijn regime proberen niet alleen wapens te verbergen; ze proberen ook mensen verborgen te houden. U kent de feiten. Irak heeft niet voldaan aan zijn verplichting onmiddellijke, ongehinderde, onbeperkte en privé-toegang toe te staan tot alle functionarissen en andere personen, zoals door resolutie 1441 wordt vereist.

[...]

Irak heeft niet voldaan aan de in Resolutie 1441 gestelde verplichting om een uitvoerige lijst van wetenschappers te produceren die in verband zijn gebracht met programma's voor massavernietigingswapens. Iraks lijst was gedateerd en telde slechts zo'n vijfhonderd namen, ondanks het feit dat UNSCOM eerder een lijst van circa 3500 namen had samengesteld.

Laat me u vertellen wat diverse bronnen ons vertelden. Saddam Hussein heeft persoonlijk interviews proberen te verhinderen. Begin december heeft Saddam Hussein alle Iraakse wetenschappers gewaarschuwd dat zij en hun families rekening moesten houden met serieuze consequenties als zij gevoelige informatie onthulden aan de wapeninspecteurs. Zij werden gedwongen documenten te ondertekenen waarin werd gesteld dat zij zich realiseerden dat het openbaar maken van informatie de dood tot gevolg kon hebben.

Saddam Hussein heeft ook gezegd dat wetenschappers moest worden duidelijk gemaakt dat zij Irak niet mochten verlaten. Iedereen die instemde met een interview buiten Irak werd als spion beschouwd. Dit is niet in overeenstemming met Resolutie 1441.

[...]

Collega's, paragraaf vier van VN Resolutie 1441 stelt duidelijk dat valse verklaringen en omissies in de verklaring en Iraks weigering om volledig te gehoorzamen aan en mee te werken met de implementatie van deze resolutie niet meer of minder is dan – de feiten spreken voor zich – een schending van zijn verplichtingen. [...] Het was bedoeld als vroege test.

Ze hebben niet aan die test voldaan. Volgens de standaard in deze paragraaf schendt Irak wederom zijn verplichtingen. Ik geloof dat deze conclusie onweersprekelijk en onaanvechtbaar is.

Irak loopt nu het gevaar serieuze consequenties te gaan ondervinden, zoals vastgelegd in VN Resolutie 1441. En dit orgaan zou wel eens overbodig kunnen worden als het Irak toestaat zich aan haar wil te onttrekken door niet onmiddellijk en effectief te reageren.

De kwestie is niet hoeveel tijd wij de inspecteurs willen geven om zich door Irak te laten dwarsbomen. Maar hoe langer we Iraks ongehoorzaamheid nog tolereren voordat wij, als Verenigde Naties, zeggen: ,,Genoeg is genoeg.''

De ernst van dit moment is niet minder groot dan de dreiging van Iraks massavernietigingswapens voor de wereld. Laat mij het nu hebben over die dodelijke wapenprogramma's en beschrijven waarom ze daadwerkelijk een gevaar vormen voor de regio en de wereld.

[...]U kunt zich nog herinneren dat het UNSCOM vier lange en frustrerende jaren kostte om een bekentenis van Irak los te krijgen - los te krijgen - dat het biologische wapens in zijn bezit had.

[...]Irak verklaarde over 8500 liter antrax te beschikken, maar UNSCOM schat dat Saddam Hussein wel eens 25.000 liter zou kunnen hebben geproduceerd. In deze droge concentratie is die hoeveelheid genoeg om vele tienduizenden theelepels mee te vullen. En Saddam Hussein heeft nooit toegegeven over ook maar een theelepel van dit dodelijke materiaal te beschikken.

En dat is mijn derde punt, tevens het meest cruciale. De Irakezen hebben nooit een beschrijving gemaakt van alle biologische wapens waarover zij zeiden te beschikken en waarvan wij weten dat ze ze hebben.

[...]

Het feit dat ons het meest zorgen baart, en dat ook ondersteund wordt door het inlichtingenmateraal over Iraks biologische wapens, is het bestaan van mobiele productiefaciliteiten voor biologische middelen.

[...]

We hebben beschrijvingen uit de eerste hand dat Irak beschikt over mobiele fabrieken – op wielen en op rails – voor biologische wapens.De trucks en treinwagens kunnen gemakkelijk worden verplaatst en zijn ontworpen om inspecteurs te ontwijken. In een kwestie van maanden kunnen ze een hoeveelheid biologisch gif produceren dat gelijkstaat aan de hoeveelheid die Irak zei te produceren in de jaren voorafgaande aan de Golfoorlog.

Hoewel Iraks mobiele productieprogramma medio jaren negentig van start ging, waren VN-inspecteurs destijds nauwelijks op de hoogte van deze programma's. Die bevestiging kregen ze pas later, in het jaar 2000.

Die duidelijkheid werd verschaft door een ooggetuige, een Iraakse chemisch ingenieur die de supervisie had over deze faciliteiten. Hij was aanwezig tijdens de productietesten voor biologisch materiaal. Hij was present toen zich in 1998 een ongeluk voltrok waarbij twaalf technici het leven lieten doordat zich werden blootgesteld aan biologisch materiaal.

Hij rapporteerde dat de productie van biologische wapen altijd begon op donderdagnacht omdat Irak vermoedde dat UNSCOM niet zou inspecteren de heilige dag voor moslims (van donderdagnacht tot en met vrijdag). Hij voegde daar aan toe dat dit belangrijk was omdat de units niet konden middenin het productie proces, konden worden verbroken . Dat proces moest vrijdagavond zijn afgerond voordat de inspecteurs konden arriveren.

[...]Deze fabrieken zijn makkelijk te verbergen, ofwel door de op gewone trucks lijkende wagens over de duizenden kilometers lange wegen te laten rijden, of door ze te parkeren in een garage of opslagplaats of ergens in Iraks uitgestrekte systeem van ondergrondse tunnels en bunkers.

We weten dat Irak op zijn minst zeven mobiele fabrieken heeft met biologische middelen. Er zijn misschien slechts achttien mobiele productiefaciliteiten bekend. Probeer maar eens achttien trucks te vinden tussen de duizenden en duizenden trucks die iedere dag op de wegen in Irak rijden.

Het heeft de wapeninspecteurs vier jaar geduurd om er achter te komen dat Irak bezig was biologische middelen te maken. Hoe veel tijd, denkt u, zal het de inspecteurs kosten om maar één van die achttien trucks te vinden als Irak niet met de informatie komt over deze mogelijkheden, zoals zij moeten?

[...]

Saddam Hussein heeft nooit verslag uitgebracht van de enorme voorraden aan chemisch wapentuig: 550 artilleriehulzen gevuld met mostergas, 30.000 lege granaathulzen en genoeg bestanddelen om zijn reserves te laten groeien tot 500 ton aan chemische voorraden. Als we alleen één categorie aan vermiste vermist wapentuig in beschouwing nemen 6500 bommen van de oorlog tussen Iran en Irak dan blijkt volgens UNMOVIC dat de hoeveelheid chemische middelen daarin al in de orde van 1.000 ton is.

[...]

De reputatie van Irak wat betreft chemische wapens is er een die doordrenkt is van leugens. Het duurde jaren voordat Irak eindelijk toegaf dat het vier ton dodelijk zenuwgas had geproduceerd, VX. Eén druppel VX op de huid kan je in een paar minuten doden. Vier ton.

De bekentenis kwam pas nadat inspecteurs documentatie hadden verzameld als resultaat van de overloperij van Hussein Kamal, Saddam Husseins schoonzoon. UNSCOM heeft ook forensisch bewijs gewonnen dat Irak VX heeft geproduceerd en het in wapens voor export heeft gestopt. Tot de dag van vandaag ontkent Irak dat het ooit VX in wapens heeft gedaan. Op 27 januari heeft UNMOVIC deze raad gezegd dat het informatie heeft die strijdig is met de Iraakse lezing over het VX-programma.

[...]

Om zijn dodelijke biologische en chemische wapenprogramma te ondersteunen, verwerft Irak de noodzakelijke onderdelen over de hele wereld. Daarbij gebruikt het land een enorm clandestien netwerk. Irak poogt benodigdheden in te kopen die micro-organismen en giftige stoffen kunnen filteren en scheiden. Deze benodigdheden kunnen worden gebruikt om door te gaan met het produceren van antrax en giftige stoffen die botulisme veroorzaken, benodigdheden voor sterilisatie in laboratoria, reactors, grote voorraden vinylchloride en andere chemische stoffen als sodium sulfide, een belangrijke grondstof voor mosterdgas.

Natuurlijk, Irak zal tegenwerpen dat deze bestanddelen ook gebruikt kunnen worden voor legitieme doeleinden. Maar als dat waar is, waarom moeten we er dan wijzer over worden door communicatie te onderscheppen en het leven van agenten op het spel te zetten? We hebben een goed gedocumenteerde geschiedenis van Iraks biologische en chemische wapenarsenaal; waarom zou iemand van ons Irak het voordeel van de twijfel geven?

[...]

Een paar weken geleden onderschepten we een contact tussen twee officieren in Iraks Tweede Republikeinse Garde. Eén officier gaat de ander een instructie geven. (...) Luister.

,,Verwijderen. Verwijderen.''

,,Begrepen.''

,,Zenuwinstrumenten. Zenuwinstrumenten. Waar het ook voorkomt.''

,,Begrepen.''

,,Waar het ook voorkomt. In de telefonische instructies.''

,,In de instructies.''

,,Nee. Correctie: in de telefonische instructies.''

,,Telefonisch. Begrepen.''

Waarom herhaalt hij dat op die manier? Waarom doet hij zo'n moeite om zich ervan te verzekeren dat alles is begrepen? En waarom focust hij op de telefonische instructies? De belangrijkste officier is bang dat iemand misschien meeluistert. En dat was ook zo.

[...]

Onze voorzichtige schatting is dat Irak vandaag de dag een voorraad heeft van tussen de honderd en vijfhonderd ton aan middelen heeft om chemische wapens te maken. Dat is genoeg om 16.000 raketten mee te vullen. Zelfs als Saddam slechts honderd ton had, dan nog zou hij een massamoord kunnen veroorzaken over een gebied van honderd vierkante mijl. Dat is een gebied dat vijf keer zo groot is als Manhattan.

[...]

Laat mij er u aan herinneren dat Saddam Hussein chemische wapens hééft. Saddam Hussein heeft deze wapens gebruikt. And Saddam Hussein heeft geen enkel gewetensbezwaar om ze weer te gebruiken, tegen zijn buurlanden of tegen zijn eigen volk.

We hebben ook bronnen die ons vertellen dat hij onlangs zijn bevelhebbers toestemming heeft gegeven om ze te gebruiken. Hij zou die orders niet gegeven hebben als hij die wapens niet zou hebben of als hij niet de bedoeling had ze te gebruiken.

En we hebben ook bronnen die ons vertellen dat van het begin van de jaren tachtig het regime van Saddam op mensen heeft geëxperimenteerd om zijn biologische en chemische wapens te perfectioneren. Een bron heeft gezegd dat 1.600 ter dood veroordeelde gevangenen in 1995 zijn verplaatst naar een speciale eenheid voor dergelijke experimenten. Een ooggetuige heeft gezien dat gevangenen waren vastgebonden op bedden, dat experimenten met hen werden uitgevoerd, waarbij bloed uit de monden van de slachtoffers sijpelde en lijkschouwingen werden uitgevoerd om het effect ervan te bevestigen. Saddam Husseins menselijkheid – onmenselijkheid heeft geen grenzen.

We hebben verder geen aanwijzing dat Saddam Hussein ooit zijn nucleaire programma vaarwel heeft gezegd. Integendeel, we hebben bewijs over een periode van meer dan tien jaar dat hij vastbesloten blijft om nucleaire wapens te verkrijgen.

[...]

Saddam Hussein bezit inmiddels al twee van de drie belangrijkste componenten die nodig zijn om een nucleaire bom te maken. Hij heeft een kader van atoomwetenschappers met expertise, en hij heeft een ontwerp van een bom.

Sinds 1998 zijn zijn inspanningen om het nucleaire programma weer in oude staat te herstellen, geconcentreerd op het derde en laatste bestanddeel te verkrijgen, voldoende splijtbaar materiaal om een nucleaire explosie te veroorzaken. Om dit materiaal te maken, heeft hij een manier nodig om uranium te verrijken. Saddam Hussein is vastbesloten om een atoombom in handen te krijgen. Hij is zó vastbesloten dat hij herhaaldelijk geheime pogingen heeft gedaan om buizen aluminium te verkrijgen bij elf landen, zelfs nadat de inspecties al begonnen waren.''

[...]

Laat mij ook iets zeggen over de manieren die Irak gebruikt om wapens voor massavernietiging te maken. Terwijl de inspecteurs de meeste verboden ballistische raketten vernietigden, gaven verscheidene inlichtingenrapporten gebaseerd op bronnen binnen Irak het laatste decennium aan dat Saddam Hussein een geheime kracht behoudt tot ongeveer een paar dozijn ballistische raketten, varianten van de Scud-raketten. Deze hebben een bereik van tussen de 650 en 900 kilometer. [...] Irak heeft, en dat moet u echt weten, programma's die de bedoeling hebben om raketten te maken die meer dan 1.000 kilometer vliegen.

[...]

De bedoelingen van Saddam Hussein zijn nooit veranderd. Hij maakt die raketten niet voor verdediging. Irak wil deze raketten om macht te uiten, om te bedreigen, om chemische, biologische en als wij dat toelaten nucleaire raketkoppen mee te vervoeren.

[...]

Irak en terrorisme hebben een decennialange geschiedenis samen. [...] Maar wat ik u vandaag laat zien is de veel kwaadaardiger samenhang tussen Irak en het terroristische Al-Qaeda-netwerk. Dit bondgenootschap is een combinatie van klassieke terroristische organisaties met moderne methoden van massamoord. Irak geeft onderdak aan een dodelijk netwerk van terroristen, geleid door Abu Musab Al-Zarqawi, een medewerker van Osama Bin Laden en zijn luitenanten van Al-Qaida. Zarqawi, een in Jordanië geboren Palestijn, vocht langer dan tien jaar geleden in de Afghaanse oorlog. Toen hij in Afghanistan terugkeerde in 2000, hield hij toezicht op een terroristisch trainingskamp. Een van zijn specialiteiten is gif. Toen onze coalitie de Talibaan verdreef, hielp het netwerk van Zarqawi om een nieuw gif- en explosievenkamp te bouwen. Dit trainingskamp staat in het noordoosten van Irak.

[...]

Zijn activiteiten blijven hier niet toe beperkt. [...] Tijdens een verblijf in Baghdad [in mei 2002] kwamen bijna 24 extremisten samen in Baghdad en zetten daar basis voor operaties op. Deze personen, aangesloten bij Al-Qaida, zijn gestationeerd in Baghdad en coördineren de bewegingen van mensen, geld en voorraden die nodig zijn voor dit netwerk in en uit Irak. Zij werken nu al meer dan acht maanden vrijuit in de hoofdstad. [...] Het terrorisme van Zarqawi, en dat zullen mijn collega's hier aan tafel en de burgers die zij vertegenwoordigen in Europa weten, blijft niet beperkt tot het Midden-Oosten. Zarqawi en zijn netwerk hebben terroristische activiteiten gepland tegen landen als Frankrijk, Groot-Brittanië, Spanje, Italië, Duitsland en Rusland. [...]

We zijn niet verrast dat Irak Zarqawi en zijn bondgenoten onderdak biedt. Deze wijsheid is gebaseerd op een tientallen jaren lange ervaring met de banden tussen Irak en Al-Qaeda. [...] Saddam raakte vooral geïnteresseerd toen Al-Qaeda zijn verschrikkelijke aanvallen uitvoerde. Een gevangen lid van Al-Qaeda vertelde ons dat Saddam meer dan bereid was Al-Qaeda te helpen na de aanslagen in 1998 op onze ambassades in Kenia en Tanzania.

[...]

Irakezen zijn Bin Laden blijven bezoeken toen hij vertrok naar Afghanistan. Een belangrijke overloper, een voormalige chef van Saddams inlichtingendienst in Europa, zegt dat Saddam zijn agenten naar Afghanistan stuurde in het midden van de jaren negentig met als doel om training te geven aan leden van Al-Qaeda in het vervalsen van documenten.

[...]

Al-Qaeda blijft bijzonder geïnteresseerd in het verkrijgen van massavernietigingswapens. Een belangrijke terrorist vertelde hoe Irak trainingen verzorgde met deze wapens aan Al-Qaeda.

[...]

Terrorisme is een methode die Saddam decennia lang gebruikt. Saddam steunde terrorisme lang voordat deze netwerken een naam hadden. En de steun gaat door. De band tussen giffen en terrorisme is nieuw. De band tussen Irak en terrorisme is oud. De combinatie is dodelijk.

Ontkenningen van Irak dat zij terrorisme zouden steunen, staan naast de andere ontkenningen van het bezit van wapens voor massavernietiging. Het is allemaal een web van leugens. [...]''