Emmylou Harris

Voor de rockgemeente is Emmylou Harris al een kwart eeuw de discipel van Gram Parsons, de man die als een van de eersten rock en country wilde samensmeden, en mede door zijn vroege dood een legende werd. Hij was het die destijds de jonge folk-zangeres naar oude platen van muzikanten als Bill Monroe en de Louvin Brothers liet luisteren. Het veranderde haar muzikale voorkeur definitief, maar ze is altijd meer country- dan rockzangeres geweest.

Het bewijs daarvoor wordt nog eens geleverd door de mooi verzorgde dubbele cd-box Anthology, The Warner/Reprise Years. Daarin zijn op twee cd's 44 singles bijeen gebracht die Emmylou Harris & The Hot Band tussen 1975 en 1990 in Amerika uitbracht. Die singles waren bijna allemaal gericht op de countrymarkt, waardoor deze verzameling een wat behoudend beeld schetst van haar muziek. Is het Emmy of is het Tammy (Wynette), dat is de vraag die zich opdringt bij het horen van een nummer als Together Again (nr. 1 op de C&W hitlijst in '76) en Sweet Dreams (idem in '76).

Harris is dus een onvervalste countryzangeres, maar wel eentje die zich nooit iets aantrok van de door Nashville gedicteerde regels. Met rockers met countrywortels heeft haar muziek net dat losse dat haar Nashville-collega's missen. Haar definitieve vorm vindt ze als de bluegrass-fanaat Ricky Skaggs zich bij de Hot Band voegt. In Wayfaring Stranger ('80) heeft Harris' stem dat tegelijk warme en afstandelijke, zowel koele als smachtende geluid gevonden.

Tweeëeneenhalf uur muziek, waarvan slechts een paar (Mr. Sandman; The Boxer) artistieke missers. Met een informatief boekwerkje (50 pagina's) met prachtige foto's. Een voorbeeldig portret van de zangeres die begrepen heeft dat een engelachtige stem op zichzelf niet interessant genoeg is: Arcadië is zoveel spannender als er een boef met een gemene gitaar rondscharrelt.

Emmylou Harris: Anthology. The Warner/Reprise Years. Rhino R2 76705