Microphones

Phil Elvrum, de geestelijke leider van The Microphones, is wel de laatste die vrienden wil maken. En daarom opent het nieuwe Microphonesalbum Mount Eerie met een lang en onduidelijk rommelwerkje vol flarden percussie, voorbij razende treinen en akoestisch gefröbel, overigens conceptueel gezien keurig ingeluid met die zenuwzieke misthoorn die we kennen van de vorige twee albums. Volgens Phil komt hier de zon op. Zal best. Daar er maar vijf nummers op dit korte album staan krijg je meteen weer de pest in. Tot de chaos uiteenvalt en Phils in weemoed en verwarring verdrinkende stem opklinkt. Direct ben je weer bij de les.

Het verhaal over zijn jeugd in Anacortes, Washington, wordt weer met ijzingwekkende eerlijkheid opgepakt. En de muzikale omlijsting is nog scherper getoonzet.

Niet dat Elvrums melodische voorkeuren veranderd zijn – gelukkig niet – maar de geluidsstormen en stiltes die op The Glow pt 2 nog in een songstructuur gevlochten waren zijn op Mount Eerie hoofdstukjes apart binnen de context van een lied. Ze hakken meedogenloos in op de zoetgevooisde onderstroom van het epos dat Elvrum aan zijn verloren paradijs wijdt.

Mount Eerie is een korte en macabere aflevering in deze Twin Peaks van de lofi met opnieuw enkele onovertroffen scènes die door merg en been gaan en een slot dat tot tranen toe roert.

The Microphones, Mount Eerie, K-Records/Konkurrent