Column

Trainerstriomf

Hij is vertrokken met tranen in zijn ogen, is in zijn hart een socio, zal dat altijd blijven en de enige die Barcelona op dit moment kan redden is Louis. Volgens Louis dan. Hij is niet de beste, maar wel de meest adequate. Nog steeds volgens Louis. Hij kreeg weinig bijval. Niemand van de pers stond op, het bestuur zweeg en de supporters waren unaniem opgelucht. Hij kreeg wel een paar miljoen euro mee. De club is bijna failliet. Twee supporters van het noodlijdende Fortuna Sittard stortten onlangs een in de Staatsloterij gewonnen bedrag in de kas van hun vereniging. Niet een paar honderd euro. Nee, een aanzienlijk bedrag. Dat noem ik socio's. Maar om nou als supporter een paar miljoen mee te nemen? Hoewel? Hij komt voorlopig moeilijk aan de bak, dus hij kan het goed gebruiken. Want ook Louis weet: ze staan even niet in de rij voor Louis. Dat ligt niet aan Louis, denkt Louis. Het is de algehele malaise van dit moment.

Louis zal het ontkennen, tegenspreken en er beide handen voor in het vuur steken, maar toch denk ik dat hij zaterdagavond enorm genoten heeft.

Drie nul klop bij Atletico uit. Van Real verliezen is erg, maar met 3-0 op je muil gaan bij de veel en veel mindere stadgenoot is eigenlijk nog veel erger. En als de judaskus van de voorzitter nog in je nek jeukt, de witte zakdoekjes nog nachtelijks door je dromen dwarrelen, dan is zo'n 3-0 nederlaag gewoon lekker. Een klein hupsje van het hart. Nogmaals: hij zal het altijd blijven ontkennen, daarvoor houdt hij te veel van de club. En als iemand wil dat het goed gaat met Barcelona dan is hij het wel. Maar toch. Geen 1-0, geen 2-0, maar 3-0. Boter en suiker! Dat is lekker. Hartstikke lekker.