Reisziek

Mijn twee dochters waren op bezoek en de jongste vertelde enthousiast dat zij met haar vriend een tripje wilde maken door Thailand, Vietnam, Laos en Cambodja. Hedendaags toerisme. En als ik wat geld wilde voorschieten, had ze daar geen bezwaar tegen.

,,Hoe lang?'' vroeg ik langs mijn neus weg.

,,Een maand of drie'', schatte ze vaag.

Ik geloof dat ik geacht werd in uitzinnige blijdschap uit te barsten, maar ik wilde eerst nog een paar praktische vragen beantwoord hebben. Bij haar was immers in haar vroegste jeugd de milt verwijderd. Nu kun je ook zonder milt een heel prettig en lang leven leiden (of niet, zoals veel mensen met milt), maar je moet wel altijd bedacht zijn op bepaalde infecties en koortsaanvallen.

Was dat niet lastig als je in de middle of de Thaise nowhere een boeddhistisch tempeltje stond te bewonderen? Ik stelde maar even een kleinburgerlijke vraag.

,,Je schijnt zonder milt inderdaad meer kans te hebben op malaria'', zei ze, ,,maar ik zal dat nog even navragen bij de GG&GD. Als je wat antibiotica meeneemt, zal er wel niks aan de hand wezen.''

Ik hield mijn zucht van verlichting nog even binnen. Ze voegde er snel aan toe: ,,Ze zullen me ook wel kunnen zeggen in welke gebieden het gevaar van malaria het grootst is.''

Nu mengde mijn oudste dochter zich in het gesprek. ,,Ik heb een collega die in Indonesië knokkelkoorts heeft opgelopen. Veel braken en diarree. Hij moest meteen worden opgenomen.''

Ze ging blijmoedig verder met haar medische rapportage. ,,Ik ken ook iemand die met dysenterie uit Tibet is teruggekeerd. Ze zit nu al een half jaar thuis en weegt nog maar 47 kilo. Ze heeft eerst nog een tijdje in Tibet in een ziekenhuis gelegen. Daar werd ze, ontkleed en wel, geholpen waar de wachtende patiënten bij zaten. Ze was als de dood dat het personeel haar met een naald zou prikken.''

Ik voelde huiverend mee, hoewel het niet eens mijn eigen dochter was.

,,Soms valt het best mee'', zei mijn jongste dochter. ,,Je kent Erik toch? Die heeft wel een jaar over de wereld gereisd en hij hoefde maar één keer naar het ziekenhuis. In Bangkok. Ze dachten even dat hij tyfus had, maar dat bleek niet het geval.''

Ik wilde haar optimisme niet te veel dempen, maar ik vroeg me toch af waarom Erik zich in dat ziekenhuis had laten opnemen. In Bangkok nog wel, waar mijn dochter ook heen wilde. Hij zal toch niet gedacht hebben dat hij een zomergriepje had? Volgens mijn medische encyclopedie gaat tyfus gepaard met `erwtensoepachtige diarree'.

,,Nou ja'', zei ze met een zweem van achteloos realisme, ,,er kan je natuurlijk overal iets overkomen. Neem Karel. Die dacht dat hij in Afrika malaria tropica had opgelopen. Dat was hem al eens overkomen en hij wist dat je er in drie dagen aan kunt sterven. Dus hij wilde, terug in Nederland, onmiddellijk een bloedonderzoek. In het ziekenhuis hebben ze hem maar meteen in quarantaine gezet, want het bleek dat hij in een gebied was geweest waar ook gele koorts heerste.''

Ik voelde een lichte buikpijn opkomen en het zweet brak uit op mijn slapen. ,,Weet je waar het óók mooi is'', probeerde ik nog mijn oudste truc.

Mijn jongste dochter knikte. ,,Overijssel.''

    • Frits Abrahams