Meer dan ijdelheid

Een invalide man als Sportpersoonlijkheid van het jaar, dat is eens wat anders in deze tijd waarin vooral gezonde, gloriërende en gouden sportmensen tot voorbeeld worden gesteld en heilig worden verklaard. In België hebben ze het aangedurfd. Daar belonen ze niet alleen sportmensen omdat ze succes hebben, goud hebben gewonnen of de wereld naar hun hand hebben gezet, maar vooral omdat ze doorzettingsvermogen hebben getoond na een tragische gebeurtenis. Omdat het juist daarom gaat in sport.

Zo'n jonge man als Marc Herremans, een gedreven triatleet die mogelijk eens tot de besten van de wereld had kunnen behoren, won het in de jaarlijkse Belgische verkiezing van rolmodellen als Kim Clijsters, Johan Museeuw en Marc Wilmots gezonde types die zowat elke vader en moeder zich als kind zou wensen. Waarom Herremans? Omdat hij een jaar geleden door een val met zijn fiets verlamd raakte van borst tot tenen, daardoor nooit meer zijn sport zou kunnen beoefenen, maar besloot om in een rolstoel alsnog het uiterste uit zijn lichaam te halen.

Hij was `Mad Max', de man die na een zesde plaats in 's wereld zwaarste triatlon, de Iron Man op Hawaii, voorbestemd was 's werelds beste triatleet te worden. Totdat hij met zijn hoofd op een rotspunt viel, met als gevolg twee gebroken ruggenwervels en geblokkeerde zenuwbanen. Niet meer dan een zesde deel van zijn lichaam beweegt nog. Van zijn nek tot halverwege zijn lichaam lopen langs zijn ruggengraat twee stalen staven die met bouten met elkaar zijn verbonden. Maar toch deed Herremans een half jaar later mee aan de Iron Man, in zijn rolstoel.

Marc haalde het niet. Als gevolg van een ontsteking aan zijn urinewegen zwom hij één uur en 46 minuten, alvorens artsen hem verboden nog verder te gaan. Verder gaan was levensbedreigend. Wanneer had Marc dat eerder gehoord? Vastbesloten is Marc de Iron Man, of welke bovenmatige krachtinspanning dan ook, nog eens te doen. Want anders heeft het leven geen zin, meent deze 30-jarige obsessieve atleet uit Wuustwezel.

Zowat iedereen in België was ervan overtuigd dat Marc Herremans moest worden verkozen tot Sportpersoonlijkheid van het jaar. Asjeblieft geen voetballer. Of hooguit Marc Wilmots, de doorzetter in het nationale elftal. Of misschien Kim Clijsters, het Belgische meisje dat stoer maar vergeefs probeert de zusjes Williams van de tennisbaan te slaan. Misschien dan wielrenner Johan Museeuw, winnaar van Parijs-Roubaix nadat hij eerder voor een beenamputatie moest vrezen. Nee, Marc Herremans, een man die zich niet neerlegt bij zijn lot en vecht voor een beter leven.

Fascinerende sporters als Marc Herremans en Hermann Maier, de skiër die anderhalf jaar lang vocht om na onder meer een beenbreuk weer aan de top te komen en daarin slaagde, dat zijn sportmensen die tot de verbeelding spreken. Geen voetballers die na één doelpunt al heilig worden verklaard, geen door God gezegende talenten – alleen sportmensen die hebben geleerd dat er meer is dan ijdelheid. Marc Herremans gaat ondanks zijn handicap Het Kanaal over zwemmen, heeft hij zichzelf beloofd. Niet om het geld, om de eer of een plaats op het bordes van het koninklijk paleis. Gewoon om zichzelf te bewijzen. Dat hij wat kan. Omdat hij dat nodig heeft.

Zijn ego kan niet zonder. Norman Mailer schreef in 1971, in Ego: `It is the great word of the twentieth century. If there is a single word our century has added to the potentiality of language, it is ego.' Of Herremans dat heeft gelezen mag worden betwijfeld. Maar het is zeker: wie zich zo sterk heeft gevoeld als hij, heeft zijn ego sterk ontwikkeld en neemt geen genoegen met minder. Wie zich sterk heeft gevoeld, laat zijn trots door niets krenken.

    • Guus van Holland