Wij van wc-eend

Bij AH to go eet Joep Habets soep met een lork.

Ga eens naar een AH to go, schrijft een mevrouw me naar aanleiding van het verslag van mijn trieste ervaringen met het eten in benzinestations. Het is een `Wij van WC-eend adviseren WC-eend'-aanbeveling, de briefschrijfster werkt bij Albert Heijn. Met de nieuwe winkelformule AH to go is Albert Heijn de eetnomaden van dienst. Eetnomaden gebruiken hun maaltijden onderweg, in de trein, in de auto of op straat. AH to go is het antwoord van de supermarkt op de snackbar en de hamburgerrestaurants. De eerste slag is alvast gewonnen. Het assortiment is avontuurlijker en vooral gezonder, met fruit, groenten, salades en vruchtensap. Een zakje knabbelgroente vergt 1,35 euro, een ciabatta tonijn 3 euro, de rest zit er tussenin. Over de verpakking, alles in eenpersoonsporties, is nagedacht. De `snoepgroente' zit in een puntzak, de vers belegde stokjes en ciabatta zijn gewikkeld in folie dat voorkomt dat de vulling bij het happen er tussenuit knijpt en bij de salades zit het eetgerei ingenieus onder het deksel geklikt. Laten we het een `lork' noemen, een kruising tussen lepel en vork. Onder het motto `zichtbaar genieten' zit alles in doorzichtig kunststof. Dat is niet altijd een voordeel, zo ziet de salade met mozzarella er niet echt lekker uit.

AH to go is te vinden bij benzinestations, in de centra van grote steden en ook de reguliere supermarkten van Albert Heijn verkopen een deel van het nomadisch eetassortiment. Dankzij die verspreiding heb ik in ruime mate de producten van AH to go kunnen proberen; dit is de best gedocumenteerde Eten ooit. Ze hebben trouwens op me gerekend: op de bekers fruitsalade staat `Vers voor de pers'.

Theoretisch is het assortiment onder te verdelen in vier categorie├źn. De eerste categorie is leeg, niets van het aanbod rechtvaardigt voor mij een omweg. In de tweede categorie, de producten die ik bij gelegenheid nog eens zou eten, zitten vruchtensappen (let op de uiterste verkoopdatum, eenmaal kreeg ik een te oud flesje sinaasappelsap met onbedoelde prik), koeken en muffins van eigen makelij, fruitsalade, roomkwark (al is die een tikkeltje te zoet) met vruchten, vers belegde broodjes (als er wat minder sla op zou liggen) en puntzakken met snoepgroente (zonder de selderijstengels, want die zijn te vezelig). In categorie drie zit het spul dat eetbaar is, maar meer ook niet. Hieronder scharen zich aardappelsalade (die kan promoveren als de suiker achterwege wordt gelaten), voorverpakte sandwiches (let op de datum, bij de verste smaakt vooral het brood beter), kipnuggets (gemaakt van kippengehakt met weinig beet), salade in een schudbeker (veel gedoe met weinig smaak-effect), rijk gevulde tomatensoep (met de smaak van kleutervoeding uit een potje) en de gerechten die Albert Heijn `tapas' noemt, als eufemisme voor `kleine portie'. In de categorie `rechtstreeks naar het vuilnisvat': wraps (zwaar, onaangenaam gevuld) en pastasalade met tonijn (smaakt naar alleen paprika, is te zuur, te peperig en de tonijn is niet dan met grote moeite te detecteren).

Als volleerde AH to go-ganger wil ik graag nog een ervaring delen. Kies niet de producten uit het AH to go assortiment, maar loop naar de schappen waar een greep uit de gangbare supermarktartikelen ligt. Je krijgt er dan wel geen lork bij, maar de ware eetnomade heeft natuurlijk zijn eigen eetgerei bij zich. Zo krijg je voor slechts 9 cent meer twee keer zo veel sinaasappelsap. Voor bijna tweemaal zoveel verse fruitsalade en driemaal de hoeveelheid kwark betaal je zelfs minder. Dat bedoelt Albert Heijn met de campagne `Nu een vollere tas voor minder geld'.