Schuld en holocaust

Joris Luyendijk geeft een weloverwogen analyse van het Israëlisch-Palestijns conflict. Hij eindigt echter met een oplossing voor het conflict waarvan de rechtvaardiging nog te bewijzen ware.

De oplossing die Luyendijk aandraagt luidt: `de Palestijnen geven het recht op terugkeer voor de vluchtelingen op en erkennen ondubbelzinnig Israëls recht van bestaan als joodse staat'.

Op grond waarvan zouden de Palestijnen een staat moeten erkennen die zonder dat hun iets is gevraagd en tegen hun uitgesproken wil op hun grondgebied is gevestigd? En waarom zouden zij, als ze al in die vreemde staat toestemmen, ook nog accepteren dat ze zich daar op hun eigen grondgebied niet eens mogen vestigen?

Worden de oplossingen die wij in de westerse wereld aandragen voor het Israëlisch-Palestijns conflict niet te zeer gedomineerd door ons schuldgevoel over de holocaust, dat we hebben proberen af te kopen ten koste van een volk dat met de oorzaak van dat schuldgevoel niets uitstaande heeft?