Prostaat

In zijn column `Prostaatperikelen' (W&O 11 jan) noemt Piet Borst als behandelmethodes opereren of bestralen. Hij geeft aan dat met name bij operaties vrij grote kans bestaat op nare blijvende complicaties als urine-incontinentie en potentieverlies.

Hoewel hij dat niet met zoveel woorden schrijft ga ik er van uit dat Borst doelt op een operatie waarbij de uroloog de buik boven het schaambeen opensnijdt en vandaar uit opereert. Het is een moeilijke operatie die grote risico's met zich brengt. Of bestraling wellicht een beter alternatief is dan een operatie is volgens Borst moeilijk te zeggen bij de huidige stand van de medische wetenschap.

Borst vermeldt echter niet dat, vooral in Frankrijk, inmiddels een nieuwe zogeheten laparoscopische operatietechniek is ontwikkeld. Bij zo'n operatie worden de instrumenten door kleine openingen in de buikwand naar binnen gebracht waarna de chirurg deze instrumenten van buiten af manipuleert aan de hand van wat hij op een monitor waarneemt die de binnenkant van de buikholte weergeeft. Deze laparoscopische operatie is veel minder ingrijpend en reduceert de door Borst geschetste operatierisico's aanzienlijk. Een recente studie van in Frankrijk uitgevoerde operaties vermeldt een jaar na de operatie een urine-incontinentie van 3% gedurende de nacht en 10% overdag en een terugkeer van de potentie bij 83,3% van patiënten onder de 60 jaar en bij 58,8% van de patiënten boven de 60.

Het probleem is dat er in Nederland niet één uroloog te vinden is die deze operatietechniek beheerst. Wel heb ik begrepen dat Nederlandse urologen die zelf getroffen worden door prostaatkanker zich in Frankrijk laten opereren en mijn eigen uroloog heeft mij hetzelfde geadviseerd, waarvoor ik hem nog steeds dankbaar ben.

Het is inmiddels duidelijk dat een Nederlandse verzekeraar moet toestaan dat zijn verzekerden zich in een andere lidstaat van de EU laten behandelen als er langdurige capaciteitsproblemen zijn. Niet valt in te zien waarom hetzelfde principe niet zou gelden indien de juiste medische behandeling niet kan worden verkregen omdat de stand van de medische techniek achter loopt.

De vraag naar de zin van regelmatige PSA-bepaling vanaf het 50e jaar is volgens mij nu gemakkelijker te beantwoorden. Steek je de kop in het zand en wordt je 10 jaar later (als je geluk hebt) geconfronteerd met een inmiddels uitgezaaide, niet meer te genezen prostaatkanker? Of probeer je er zo vroeg mogelijk bij te zijn? Zolang er geen uitzaaiingen zijn zal een laparoscopische operatie in bijna alle gevallen tot volledige genezing zonder blijvende urine-incontinentie leiden. Voor wat erectieproblemen betreft geldt dat de resultaten beter zijn naarmate de operatie op jongere leeftijd wordt uitgevoerd. Franse urologen adviseren inmiddels ten gunste van zo'n regelmatige PSA-bepaling; ik zie niet in waarom dat advies alleen voor franse mannen zou moeten gelden.

Naam en adres ter redactie bekend