Piassen in circusarena

Na weer een dag politieke televisie moet ik stoom afblazen. Wij kiezers hebben behoefte aan ongefilterde en onversneden informatie over politieke partijprogramma's, over beleid en de uitvoering daarvan als ook over de capaciteiten van de politici die een en ander in wetten gestalte gaan geven. De aangewezen middelen daarvoor zijn krant, radio, televisie en internet.

Er moeten veel Nederlanders zijn die, zoals ik, met ergernis en schaamte het mediaverkiezingscircus hebben gadegeslagen. De ergernis geldt de presentatoren waarvoor u, politici, moet verschijnen, op een enkeling na allen mediadwingelanden en -tirannen, met tot voor kort misschien een enkele uitzondering (Rob Trip) die de regel bevestigde. De schaamte geldt u zelf omdat u willoos het spelletje meespeelt.

De meesten van u zijn immers niet echt opgewassen tegen het ongenuanceerde geweld van de `professionele' medialieden en gaan er zeer zichtbaar onderdoor. U kunt onder dat geweld uzelf niet zijn: u wordt gedwongen tot zwart-witantwoorden en tot extreme, ongenuanceerde uitingen, tot ja-nee-uitspraken, tot half uitgelegde standpunten, en onder druk verleid tot het maken van fouten, ja zelfs tot blind dates en belachelijke ontmoetingen met popzenderdames. Onder druk worden `leugenaars' geboren of als zodanig bestempeld en laat u zich verleiden tot een vocabulaire dat u onder normale omstandigheden, gezien uw achtergrond, absoluut niet zou bezigen. Omdat u allen er aan meedoet, kan niemand achterblijven, want u moet gezien en gehoord worden en waar kan dat anders? Zo worden de meeste politici zo al geen ongeloofwaardige, dan toch vaak wat zielige piassen in de circusarena met bovengenoemde zweepslaande dompteurs in de door hen zelf gecreëerde hoofdrol.

Kleine partijen, waaronder ook respectabele en dat is jammer, krijgen geen kans zichzelf te presenteren want de mediatirannen vinden ze te onbetekenend om uit te nodigen voor een debat en zorgen er zo en passant ook voor dat ze ten eeuwigen dage nagenoeg ongehoord zullen blijven.

Wat bezielt politieke partijen en u, politici, om zich op deze wijze het initiatief uit handen te laten slaan en zichzelf op grotendeels door anderen bepaalde en nauwelijks of niet te pruimen wijze ten toon te stellen? Waarom laat u zich, inderdaad, zo ringeloren en zelfs kleineren? U weet zich afhankelijk van de media en dat is juist, u moet enigermate bij ze in de gunst blijven want ze kunnen u nadeel berokkenen, ja zelfs passeren. Althans, zolang u dat zelf zo wilt.

Waarom draait u de boel niet om, zodat de media u dankbaar zullen moeten zijn als u voor hun camera's en microfoons wilt verschijnen? Dus waarom steekt u de koppen niet bij elkaar vanuit een onmiskenbaar gedeeld belang, namelijk dat u uw politieke boodschap op uw eigen manier, dus op zelfgekozen termen, waardig aan ons over wilt brengen?

Bouw, bijvoorbeeld, het idee van zendtijd voor politieke partijen (verspilde tijd, energie en geld) om tot een echte democratisch-politieke zender, bekostigd uit de algemene middelen en verdeel de zendtijd gelijkelijk en democratisch onder elkaar. Gelijkelijk, dus onafhankelijk van de grootte van partijen, want in deze tijden van strategische en zwevende kiezers kan elke partij nu eens groot dan weer klein worden.

Ons aller politieke zender hoeft absoluut niet de hele dag in de lucht te zijn. De zendtijd kan deels worden verkregen door het weghalen van de benodigde tijd voor bestaande politieke programma's bij de publieke omroep(en). Zo'n zender kan bemand en gemanaged worden door ambtenaren die per definitie onder uw toezicht staan, eventueel uit de RVD.

Natuurlijk kunt u niet voorkomen, als u dat onverhoopt al zou wensen, dat de `oude' media u blijven volgen en becommentariëren. Dat lijkt me zelfs prima, maar u bent er voortaan wel van verzekerd dat u uw verhaal op uw eigen manier en dus rustig en verantwoord uiteen kunt zetten. Zou dat geen goede weg zijn waarlangs Nieuwe Politiek met succes kan worden gelanceerd?