'O, o, die kikkerbilletjes'

In de vorige aflevering: Het is stil geworden in Hotel City in Scheveningen, sinds het is overgenomen door een Chinese zakenman. 'No boss, no money, no business'. Toch zijn er nog vaste gasten.

Zij lijkt jonger dan haar 49 jaren en draagt een bontje en gouden oorbellen. Hij is 55, boomlang en de stillere helft van het echtpaar. Marianne en Pieter zijn vaste gasten in het restaurant van Hotel City in Scheveningen. Eén keer per week maken ze de wandeling van hun appartement bij het Kuhrhaus naar het restaurant even verderop. 'Het is gewoon goed eten', zegt hij. 'En nog betaalbaar ook', zegt zij, 'zeker met de huidige kortingsactie voor reguliere gasten.'

Zodra het personeel hen op de hoek van de straat ziet aankomen, wordt de deur geopend. Marianne en Pieter wuiven dan al en versnellen hun pas. Zij: 'Het is die gastvrijheid, hè. Waar vind je die tegenwoordig nou nog?' Hij: 'In restaurants aan de boulevard hoef je er niet om te komen.'

Het echtpaar ('We hadden het er over, en we vinden het niet nodig dat onze achternaam erbij staat. Wij zijn niet van die opvallers.') woont nu zes jaar in Schevenin- gen. Na vele omzwervingen van Zeeland tot het Gooi hebben ze hier hun plek gevonden. Hij zat altijd in de bouw, zij stond op de markt, werkte in de horeca en had een schoonheidssalon. Inmiddels werken ze niet meer. 'Nee, wij genieten', zegt zij met een licht Brabants accent en ze knipoogt. 'Voor mij op zijn tijd een wijntje en voor mijn man een Irish coffee en een borreltje.' 'Of twee', lacht hij haar toe, 'want we hoeven toch niet meer te rijden.'

Vanavond, een maandag, komen Marianne en Pieter alleen daarvoor, want de keuken is op die dag gesloten. Ze nemen plaats aan een tafeltje aan het raam, onder slingers van plastic kersttakken met lichtjes die er nog altijd hangen. Zij: 'O, dat was toch zo gezellig hier, hè Pieter, met tweede kerstdag.' Hij knikt en glundert. 'Ja, want Pieter was ook nog jarig', vervolgt Marianne, terwijl ze een sigaret aansteekt en haastig inhaleert. 'Dus wij hier eten. Onze zoon mee. Nou mán. Hè Pieter? Kreeg jij nog een taart met vuurwerk erop en een schilderij.' Ze slaat haar handen tegen haar wangen. 'Echt Chinees handwerk, echte kunst, hè Pieter?' Die knikt, rolt een shagje en nipt van zijn Irish coffee.

Netheid

'Wat ik ook belangrijk vind', zegt Marianne ernstig, 'is netheid. Nou, je kunt hier op elk willekeurig moment een vinger over de vensterbanken halen. Het is altijd schoon. We vinden dit restaurant echt een ontdekking.' En dat allemaal dankzij een toevallige blik in de lokale krant, bijna een jaar geleden. Toen de nieuwe Chinese eigenaar bij de heropening een advertentie plaatste met daarin een aanbieding voor een driegangenmenu, had Marianne tegen Pieter gezegd: 'Zeg Piet, misschien moeten we daar eens naartoe.'

En zo geschiedde. Marianne: 'We hadden meteen het gevoel een huiskamer binnen te lopen, zo met die leuke schilderijtjes aan de muur en de kaarsjes aan. En we kregen als extra voorafje zo maar loempiaatjes. Daar hoef je niet voor te betalen hoor, hier. Dat doen ze van het huis. Dat heb je aan de boulevard niet meer.' 'Dat zijn vreetfabrieken', knikt Pieter.

Sindsdien zijn ze 'fans' en helpen ze het personeel waar ze kunnen. Met tips over goede Irish coffee, suggesties aan kok Atif voor de menukaart en met ideeën om klanten te trekken. 'Ik neem hier regelmatig een stapeltje folders mee en die gooi ik dan in ons appartementencomplex in de brievenbussen', vertelt Marianne en ze zwaait en knipoogt naar het Chinese meisje achter de bar. Dan luid: 'Dat ik altijd foldertjes meeneem, weet je wel?', roept ze het meisje toe. 'Foldertjes, voor mijn buren!' Het meisje knikt en steekt haar duim op. 'Ja, dat waarderen ze toch echt wel, hoor', verzucht Marianne tevreden. 'En zo hebben wij weer wat om handen, vooral jij', vult Pieter aan. Marianne: 'Ja, want ik ben een echt horecamens, hè, een kasteleinsdochter. Geworpen in de spoelbak, zeggen ze bij ons in Brabant.'

Escargots

Ze pakt de menukaart erbij en wijst aan: 'Die kikkerbilletjes hadden we laatst. O, o, o...' Ze draait haar ogen naar het plafond en doet alsof ze ze weer proeft. 'En de escargots hebben we ook gehad, hè Pieter?' Die bestelt een borreltje en leunt tevreden achterover. 'Die vond onze zoon Leroy ook zo lekker', gaat Marianne door. 'Die gaat vaak met ons mee. Hij woont nog thuis met zijn 23 jaar. Lekker bij zijn moeder. In de kamerplanten zit hij. Die kan ook zo genieten van het eten hier. En al het personeel is dol op hem. Vragen ze: Komt Leroy de volgende keer ook weer mee eten? Wat aten we hier pas toch, Pieter?' Marianne tuurt op de kaart. 'O ja, de grillmix. Nou het kón niet op. Met frietjes en een mooie salade. En als je iets te kort komt, je hoeft het maar te zeggen en het staat op tafel. En het ziet er altijd keurig verzorgd uit.'

'En jij kan het weten', mompelt Pieter. Hij doelt op Mariannes kookhobby. Hele Indische rijsttafels maakt ze. 'En met kerst een gevuld konijn', vult ze aan, waarna ze nauwgezet alle ingrediënten opsomt. Sherry, knoflook, een scheutje witte wijn, champignons, mango...

Intussen loopt het barmeisje langs om de asbak te verwisselen. Marianne pakt haar even bij de arm. 'Het is zo fijn hier, zo gezellig en goed verzorgd.' Dan tegen haar man: 'In de Kampioen van de anwb vroegen ze laatst om restauranttips. Het moest om drie gangen onder de 22 euro gaan. Ik heb meteen geschreven, hè Pieter? Dat het hier zo goed was en voor maar twaalfeneenhalve euro. Kunnen we nog een dinerbon mee winnen ook.' M

Aranka Klomp is redacteur van NRC Handelsblad.

Dieuwertje Komen is freelance fotograaf.

Volgende maand: Meneer Guo adviseert buitenlandse investeerders in Nederland en ziet de toekomst van het hotel rooskleurig in.