Met de diva op de divan

De vrouw van nu kiest voor seks, en iedereen moet het weten

Een casus uit mijn drukke praktijk voor ongevraagd en onuitgebracht psychologisch advies. Cliënt, vrouw, 34 jaar, is sinds haar vijftiende geslachtelijk actief en heeft sindsdien een zeer groot aantal seksuele ervaringen gehad van zeer uiteenlopende aard en met veel verschillende partners, waarover zij met opmerkelijke openhartigheid praat. Cliënt heeft nu enkele jaren een stabiele relatie met vriend (32 jaar), met wie zij inmiddels samenwoont. Klachtomschrijving: sinds enkele maanden ontbreekt het cliënt aan iedere zin in seks, zonder dat hiervoor een externe oorzaak is aan te wijzen.

Een interessante cliënt; een fenomeen. Ze had het altijd over seks en naar haar verhalen te oordelen, was ze de rest van de dag bezig met de praktijk. Op allerlei vreemde plaatsen, op allerlei vreemde manieren en op allerlei vreemde mannen en vrouwen. Zelf voel ik meestal te veel gêne om over dit onderwerp te praten (en ik heb ook veel minder te melden), maar luisteren naar haar avonturen is altijd een waar genoegen geweest, ook vanwege alle drama's die haar gedrag opleverde, en waarover ze ook zo goed kon vertellen.

En nu dus plotseling deze crisis in haar bestaan. Ze houdt echt van haar vriend, maar het lukt niet meer. Hoe kan dat? Het ligt voor de hand de verklaring te zoeken in de sleur van hun relatie, maar ik heb een theorie verzonnen die ik veel aantrekkelijker vind, dus daar wil ik me hier graag toe beperken. Ik denk namelijk dat zij niets meer heeft om het voor te doen. Seks is voor haar altijd een expressiemiddel geweest. En dan bedoel ik niet de expressie van liefde/lust voor, of bevestiging van de partner in kwestie; maar de expressie aan de buitenwereld van wie zij is. Zij is altijd die meid geweest die vaker seks had – en dan ook nog interessantere en betere seks – dan wij, het preutse volk dat haar omringde. Dat ging goed tot ze een echte liefde ontmoette, en zich moest overgeven aan gewone-mensenseks die draait om de mensen die het doen, en niet meer om de buitenwereld. Misschien hebben ze het zelfs wel een keer over kinderen gehad! En nu blijkt dus dat ze het niet eens kan zonder publiek.

Mijn cliënt heeft er tegenwoordig dus moeite mee, maar in de maatschappij is, in de afgelopen vijf jaar (of tien?), publieke seks helemaal hot geworden, als u mij dit pleonasme wilt vergeven. Van steeds meer billen en borsten op TMF tot aan de diva-tentoonstelling in Groningen: de vrouw als mannenverslindster staat in het centrum van de aandacht. Nike adverteert met trainingsbroeken voor diva's, de Elle had laatst een diva-special; de vrouw van nu kiest voor seks, en iedereen moet het weten.

Vanuit het perspectief van de gemiddelde pornoconsument is dit misschien een prettige ontwikkeling, maar ik loop er niet erg warm voor. Vrouwen wordt nu wijsgemaakt dat ze een diva moeten zijn, terwijl dit maar weinigen gegeven is. Om even bij TMF te blijven: in de clip van haar vorige hit Dirrty danst Christina Aguilera in een boxring, waarbij ze een groot arsenaal aan suggestieve bewegingen tentoonspreidt, en zich voortdurend recht in het kruis van haar rode broekje laat kijken. Ze doet kortom echt haar best, maar toch wordt het niet sexy – sterker nog: doordat het er zo dik bovenop ligt, ga je je afvragen of ze er misschien problemen mee heeft. Iets dergelijks geldt voor Mariah Carey, die ooit begon als dromerig kijkende zangeres in romantische landschapssetting, maar inmiddels al weer jaren met alle geweld de diva probeert uit te hangen. Hiertoe liet ze onder andere haar borsten vergroten en haar billen verkleinen (per saldo is ze zo te zien op hetzelfde gewicht gebleven). En net als bij Aguilera vind ik het allemaal weinig geloofwaardig.

Dat is wat die paar echte diva's onderscheidt van het soepie: geloofwaardigheid. Ik bedoel: die staatsman-look van nu leidt toch ook hoofdzakelijk tot vastgoedproleten in driedelig pak? Nee, echte diva's wáren altijd al diva's, dus iemand die alleen volger is van de diva-mode zal de noodzakelijke vanzelfsprekendheid missen. En ook de finesses: de geraffineerde arrogantie van een diva verwordt in de polder meestal tot katterige botheid. Bovendien: het kan toch niet zo zijn dat alle aanwezige vrouwen het stralend middelpunt van het feest willen zijn? Maximaal één diva per zaal graag.

En nu maar hopen dat mijn cliënt haar vriend snel zal verlaten en haar oude levensstijl weer zal oppakken, want we kunnen niet zonder onze eigen authentieke diva. Het zal niet makkelijk voor haar zijn, maar voor haar publiek heeft ze het misschien wel over.

    • Bastiaan Geleijnse