E-mail met een manglik

Een huwelijk in India is meestal gearrangeerd. En trouwen doe je niet op elke willekeurige dag van het jaar.

Geboren worden onder het teken van de manglik is een ramp. Als je astrologisch gezien een manglik bent en je partner niet, word je niet zomaar ongelukkig of zo, nee: het heeft een wisse dood tot gevolg en zelfs de slimste priester kan niet voorspellen welke partner al daags na de bruiloft naar het hiernamaals zal vertrekken.

Het hebben van een manglik-dochter is dus verschrikkelijk, dat hebben Priya's ouders wel ervaren. Manglik-meiden zijn zo koppig en dwars, dat mannen liever uit hun buurt blijven. Zo'n leuke jongen hadden Priya's ouders voor haar gevonden. Hij kwam ook uit Punjab, het rijke rijstdistrict in het noordoosten van India, ze hadden een groot bedrijf met wel zes tractoren en meer machines, maar nee, helaas, geen manglik.

Om de een of andere reden schijnen mangliks schaars te zijn. Je zou denken dat alle astrologische tekens gelijkelijk verdeeld zijn over de mensheid, maar nee hoor. Types als Priya zijn er niet veel: eigenzinnig en nog brutaal ook.

In de kamer waar ze voor meer dan honderd euro wordt opgemaakt, wordt ze omringd door een zus en twee nichten, dat hoort zo. En Priya zal zeker iets uithalen wat de drie meiden niet zint. Een whisky'tje pakken of een sieraad plotseling weigeren. Een heuse manglik zijnde doet ze beide.

Een gearrangeerd huwelijk wilde ze eigenlijk ook al niet. Dat is iets voor ongeschoolde trutten, in ieder geval meiden die niet academisch geschoold zijn, zoals zij. Maar waar vind je een gelijkwaardige manglik-jongen?

Toen kwam een kennis begin oktober op een briljant idee. Hij had een neef in Londen, ook een manglik. Ashu Sharma, advocaat van beroep en 30 jaar oud. Priya haalde haar schouders op: eerst foto's zien, dan praten.

'Beste heer Ashu Sharma, mijn naam is Priya Chawla', herinnert ze zich haar eerste zin per e-mail, omdat de foto wel beviel. Niet bijster origineel, maar het was een begin van in totaal 471 teksten op beeldscherm. En dat begin leidde tot deze datum, 6 december, zo had de priester vier maanden geleden bepaald en er zijn weinig wetten die zo onschendbaar zijn. Als de priester zegt dat je op die dag moet trouwen, dan moet je op die dag trouwen. Anders krijg je pas echt moeilijkheden met de goden.

Witte paarden

Maar waar in hemelsnaam in vier maanden een plek te vinden in Delhi waar een huwelijk kan worden gesloten? Het is juist het 'huwelijksseizoen', november tot februari, alle terreinen en zalen zijn al een jaar eerder geboekt, alle muziekgroepen en dj's zijn weken achtereen bezet en zelfs de witte paarden waarop de bruidegommen moeten aankomen, zijn wankel van het gesjouw.

'Dan doen we het eenvoudig en rechttoe rechtaan', besliste Priya. Een manglik, ziet u.

Het werd een deel van het golfveld dat beheerd werd door een vriend van de familie. Twee tenten, vrij ver van elkaar, een voor de inzegening door de priester en een met een troonachtig bouwsel voor de felicitaties en de cadeaus. Verder wat klaptafels en stoelen, goed voor 400 mensen. Meer hoefde Priya niet, tot groot verdriet van haar vader, die zijn dochter toch iets grootser had willen laten vertrekken.

En zoals het gaat bij haastklussen gaat het nu ook: fout. Het eerste deel ging zonder problemen: de familie van het meisje moet aan die van de jongen geschenken aanbieden, van hemden tot dekbedden. Totale waarde 10.000 euro. De huur van de tenten, tafels, koks en dergelijke loopt ook al gauw op tot 10.000 euro. Maar wee o wee als het mis gaat met de sieraden en het trouwkostuum van de bruid, ter waarde van 8.000 euro. En laat het daarmee misgaan, op de dag van de bruiloft, net een paar uur ervoor!

Onze manglik-bruid zit te gloeien van woede voor de spiegel. De coupeuse maakte de hals te laag, de mouwen te strak en zelfs de sieradenmaker heeft een haarband ontworpen die zo knelt dat haar slapen een deuk krijgen. En alles is natuurlijk altijd op het laatste moment af, haastklus, zeggen ze, ze hadden haar gewaarschuwd.

Intussen, om half zes 's middags, staat de bruidegom al te wachten op het golfterrein, bij zijn met bloemen versierde auto, omdat er geen paard meer te vinden was dat een man van zijn gewicht zou kunnen dragen.

De priester wacht op de ontmoeting tussen de vaders van het bruidspaar, want strikt genomen trouwen niet Priya en Ashu, maar de families Chawla en Sharma. De drummers drentelen rond en de kinderen rennen over het veld.

Inboorlingen

Als Priya eindelijk aankomt en de vaders elkaar onwennig omhelzen - je ziet het effect van e-mail-verbintenissen, anders hadden ze elkaar gekend - begint een ceremonie die meer heeft van een theatervoorstelling dan van een religieuze plechtigheid. De priester struikelt over de snoeren van de drie videocamera's, het bruidspaar moet alles overdoen, omdat de fotograaf weer moet instellen en de blanke vrienden en collega's die namens Ashu uit Londen zijn overgekomen, houden zich op gepaste afstand van de inboorlingen.

Want al zijn beiden gelijkwaardige mangliks en doen manglikvrouwen niet onder voor mannen, het standsverschil tussen wie wel en wie geen buitenlands paspoort heeft is onverbiddelijk.

Tussen alle stijfheid en ongemak is er één mooi moment. Als de bruid en bruidegom elkaar de bloemenkrans moeten omhangen, doen ze beiden alsof ze die weigeren. De een moet de ander bijna vangen, veroveren met bloemen. Meer wordt er niet geflirt, als dat al zo mag heten. En zijn ze getrouwd, dan wordt over geluk verder niet gezeurd. M

Anil Ramdas is correspondent van NRC Handelsblad in New Delhi.