Doordeweeks straatleven

Bewegende beelden hebben doorgaans een nogal glamoureuze werking. Een speelfilm kan een andere, meer opwindende of rijkere wereld voor je ogen toveren, waarmee je saaie dagelijkse bestaan weer even draaglijk wordt gemaakt. Voor videoclips, propvol bewegende beelden tenslotte, geldt hetzelfde. In de gemiddelde rap- of r&b-clip verdrink je bijna in de steeds grotere zwembaden, word je bijkans gesmoord onder de modellen met chirurgisch verkregen cup D, raak je bijna overreden door steeds grotere auto's. Ook clips uit de dance-scene hebben zo'n escapistische kant, al is die vaak wel wat haalbaarder: vaak zijn het beelden van dansende menigten in een meer of minder luxe discotheek, en die is doorgaans slechts een paar dagen verwijderd van de sleur van alledag.

De clip van We don't care van de Audio Bullys is een verfrissend tegenwicht tegen zulke luxueuze overdaad. Er komt geen trendy dansgelegenheid in voor, maar wel een volkomen doordeweekse pub, waar geen champagne geschonken wordt maar het bier in dikke, vrijwel schuimloze pints voor je neus gezet wordt.

Voor het jonge, gemillimeterde hoofdrolspelertje (niet veel ouder dan tien, twaalf jaar) in die pub is aangekomen, waar hij overigens braaf een glaasje fris krijgt, zien we hem een tijdje rondhollen in een doodnormale, vermoedelijk Londense wijk, langs stomerijen en winkels waar ze halal-vlees verkopen. Eenmaal in de pub vindt hij aansluiting bij een oudere kameraad, terwijl hij bovendien druk zit te flirten met een pronte, blonde dame die misschien net niet zijn oma, maar toch op zijn minst een oudere tante zou kunnen zijn.

Ons hoofdrolspelertje wil zelfs nog op de vuist met een stel jongelui die een tafel verderop zitten te drinken, terwijl de verwarring compleet is als er een nog jonger evenbeeld door het beeld loopt: een lichtelijk surrealistisch trekje in een verder erg realistische clip.

Het filmpje, van Walter Stern die ook The Prodigy's Firestarter, The Verves Bitter sweet symphony en Teardrops van Massive Attack van promotioneel beeld voorzag, past uitstekend bij het nummer in kwestie. De Audio Bullys, twee West-Londense jongens van 22 en 24, worden niet voor niets in het nieuwe hokje `hooligan house' gezet door de hyperige Britse pers, die er de opvolgers van Basement Jaxx in zien. De zangpartij, in expressief Londens accent, zou van Specials-zanger Terry Hall kunnen zijn en krijgt partij van een even vet als plat houseritme. Zo klinkt het nummer als was het gemaakt voor het Londense straatleven. Een passende soundtrack voor een clip vol werkelijkheidszin.