Watersnoodramp 2

Als Zeeuw, die de ramp van nabij heeft meebeleefd, wil ik het verhaal van Arjen Fortuin over de watersnoodramp (Boeken, 24.01.03) iets nuanceren. Ik mis in deze recensie een beschouwing over de instelling van de Deltawerken, direct na de ramp, en de hevige discussies, provinciaal en landelijk (in de Kamer) over de beste beveiliging van de kust van Zeeland en Zuid- Holland. Geen woord over de beroemde Stormvloedkering, die èn de burgers en het achterliggende land, èn de mossel- en oestercultuur moest sparen. Dat was pas een kritische discussie over veiligheid en milieu!

De recensent vraagt zich ook af waarom er nooit een `Zeeuwse roman' over de Ramp van 1953 is verschenen. Maar zijn er dan over andere rampen dan de Tweede Wereldoorlog wèl bekende romans geschreven? Documentaires maken, daar is Nederland goed in, en daarvan zijn wel voorbeelden te geven, ook Zeeuwse. Overigens vergeet de recensent dat over de kracht van het water Den Doolaard slechts zeven jaar eerder een meeslepende roman had geschreven, Het verjaagde water, naar aanleiding van de inundatie van Walcheren in 1944 en het weer dichten van de dijken.

Dan nog een opmerking over de verbazing van de recensent over de trage reacties van de bevolking en haar bestuurders op de ramp. Hier mis ik de gedachte dat de zondag juist in dat deel van Nederland strenge gedragsregels voorschrijft. Op de Dag des Heren diende men zich stil te houden: uit de berichtgeving over de Ramp blijkt dat ook burgemeesters in deze dorpen zich hieraan gehouden hebben. Om nog maar te zwijgen van de strenge gelovigen die in deze natuurramp de straf van God over hun zonden zagen.

Tenslotte nog even een reactie op de vermeende discussie over de vraag of de Ramp eigenlijk `De Zeeuwse Watersnoodramp' genoemd mag worden, gezien het aantal slachtoffers dat ook in Zuid-Holland en Brabant is gevallen. Dit is een schijndiscussie. De betrokkenen hebben het altijd over `voor en na het water'.

    • Dr. W. M. van Woerden