Vuurwapen-rap

Graag wil ik reageren op het artikel `Vuurwapen-rap' van Hester Carvalho in het Cultureel Supplement van 24 januari. En dan vooral op de zinnen: ,,Zouden politici en andere normbewakers het onderscheid tussen idee en daad ooit leren? Zullen ze ooit inzien dat de ideeën van Marilyn Manseon, Eminem of Judas Priest nooit de directe aanleiding kunnen zijn voor de daden van jongeren en evenmin voor volwassenen? Dat er altijd nog een stap tussen zit?''

Nu zou ik graag willen weten hoe Hester Carvalho aan die zekerheid komt? Is daar wel eens onderzoek naar gedaan? En zo ja, door wie dan?

Als beeld en geluid geen invloed hadden op het gedrag van de mens, waarom is er dan reclame? Deze vraag is ook al eens gesteld door Leo Prick in deze krant naar aanleiding van gewelddadige computerspelletjes (waarbij het grote geld een rol speelt).

Het is interessant te letten op de gelaatsuitdrukking en de houding van mensen die uit de bioscoop komen. Na enige waarnemingen kun je weten wat voor een soort film men heeft gezien. Een romantische film, een machofilm, echt, je ziet het. En dan komt bij mij de vraag op: hoe beïnvloedbaar is de mens?

Vergroot een seksfilm de lust in seks, een geweldsfilm de lust tot geweld? Of is alleen het eerste waar en het tweede niet? Ik ben het met Carvalho eens dat er een stap zit tussen `droom en daad'. Maar met dat woordje `altijd' zou ze wat voorzichtiger kunnen zijn – `meestal' is al heel optimistisch.

    • Corrie van der Zee-Spijkers Ruinen